Γύρι-Ζάκυνθος

Το Γύρι είναι ένα από τα πιο μικρά αλλά και πιο γραφικά χωριουδάκια στο κέντρο του νησιού. Η παμπάλαιη εκκλησία, το πλακόστρωτο δρομάκι μπροστά της, η καταπράσινη βλάστιση ολόγυρα, η γραφική ταβερνίτσα παραδίπλα, τα κλεμμένα σύκα (χαχα), ήταν σημεία αναφοράς στη βόλτα που κάναμε πριν λίγες μέρες. Όσο για το σταφυλάκι του οποίου έκλεψα την ομορφιά ενώ ξεπρόβαλε μέσα από την ταβέρνα, μου θύμισε μουστοκούλουρα...

Δάφνη-Ζάκυνθος

Απόγευμα στη Δάφνη...
Είναι εκείνη η μαγική ώρα, που ο ήλιος αποφασίζει να σπείρει τα φωτεινά του αστέρια, μαγιά για τις αυριανές αχτίδες. Αχτίδες που δεν αντέχεις να δεις κατάματα ούτε το απόγευμα και υψώνεις το χέρι για να προστατευτείς από το εκτυφλωτικό φως!

Είναι εκείνη η μαγική ώρα, που το κύμα παίζει με τον ήλιο και χαράζει ασημένια γραμμή πάνω στην άμμο. Παιχνίδι τριών στοιχείων: Γης, Θάλασσας, Ήλιου...

Είναι εκείνη η μαγική ώρα, που όλα σκοτεινιάζουν στο περασμά του και φτιάχνουν φιγούρες ιδανικές για θέατρο σκιών.

Είναι εκείνη η μαγική ώρα, που η ζωή περιμένει να ξεμυτίσει από τη ζεστή άμμο. Ζωή αμφίβολου μέλλοντος και μικρών πιθανοτήτων...

Είναι εκείνη η μαγική ώρα, που το εκτυφλωτικό φως θα μεταλλαχτεί σε ζεστό πορτοκαλί και θα βάψει όλη την πλάση...

Στη Μπόχαλη

Εκεί όπου μπορείς να δεις την καλύτερη βραδυνή θέα της πόλης...

Εκεί όπου η κατάνυξη και η υπέροχη εικόνα της Παναγίας της Χρυσοπηγής φέρνουν δάκρυα στα μάτια του επισκέπτη...

Εκεί όπου τα φωτισμένα δεντράκια...

...και η πρόσοψη ενός μαγαζιού, μπορεί να γίνουν όμορφο κάδρο μέσα από τα μάτια μιας ερασιτέχνη "φωτογράφου"...

Πόρτο Βρώμη

Το λιμανάκι από το οποίο φεύγουν τα βαρκάκια για το Ναυάγιο. Τα πετραδάκια κάτω στην παραλία, είναι σαν ρύζι και έτσι ακριβώς είναι και στο Ναυάγιο...







Δροσιστήκατε; Δεν πάει τώρα ένα γλυκάκι; Πάρτε κουταλάκι και πάμε στη μικρή κουζίνα μου. Θα στριμωχτούμε λιγάκι, αλλά θα γλυκαθούμε!
Καλή εβδομάδα!

Κτελ Νομού Αχαΐας: Τα ασπρόμαυρα

Φιλιά από Ζάκυνθο

Πλατεία Γεωργίου-Πάτρα

Πετάχτηκα στην Πάτρα για κανα δυο δουλίτσες. Με μια αισχρή σύνδεση, με το ζόρι ανέβασα αυτές τις φωτό. Για surfing ούτε λόγος. Με το ζόρι είδα τα μειλ μου... Ουφ!
Φιλιά από Πάτρα!

Ποτ πουρί...μιας εκδρομής

Σήμερα η μέρα έκλεισε μετα από μια πολύωρη εκδρομή κάνοντας τον ξεναγό σε φίλους (πολύ μου άρεσε αυτός ο ρόλος), νιώθωντας πάμπλουτη. Τα μάτια μας και η ψυχή μας χόρτασαν πανέμορφες εικόνες.
Εδώ και λίγες μέρες είναι εδώ η μαγισσούλα μετά του κ. μαγισσούλου. Ήθελα να βολτάρουμε μαζί στο νησί και τελικά μόνο όταν ήρθε κατάλαβα ότι 5 μέρες δε φτάνουν ούτε για πλάκα για να δεις τη Ζάκυνθο. Η ανάγκη για ξεκούραση μετά τους τρελούς ρυθμούς της Αθήνας, έκανε τους φίλους να ραχατεύουν και να μην ξεκουνιούνται από τη θάλασσα. Πήρα λοιπόν χτες την απόφαση να τους ξεκουνήσω και να τους οδηγήσω σε μερικές διαδρομές που θεωρώ must για κάποιον που θέλει να γνωρίσει καλύτερα το νησί, να δει τις ομορφιές του και όχι να μείνει με την εντύπωση ότι Ζάκυνθος είναι μόνο ο Λαγανάς, το Τσιλιβί και η χελώνα.
Χτες, τους είπα να πάνε για βόλτα και μπάνιο στο Γέρακα. Έμειναν ενθουσιασμένοι από την ευρύτερη περιοχή του Βασιλικού. Το απόγευμα πήγαμε μαζί βολτούλα στο Κερί. Χάσαμε το ηλιοβασίλεμα για 2-3 λεπτά, όμως είδαμε τη θέα από το φάρο, τις Μυζήθρες και τη σημαία.

Σήμερα όμως... Σήμερα κάναμε μια καταπληκτική διαδρομή. Όχι μόνο γι΄αυτούς αλλά και για μένα, που είχα να πάω σε κάποια μέρη πολλά χρόνια.
Ξεκινήσαμε από τα χωριά του κάμπου και ανεβήκαμε στα βουνά, περνώντας τα γραφικά χωριά Γύρι και Λούχα. Στο δρόμο μαζέψαμε βατόμουρα για να κάνω πειράματα για λικέρ, ψάξαμε για βότανα (η Ζάκυνθος είναι φουλ στο θρούμπι, ρίγανη, φασκόμηλο, θυμάρι) και κλέψαμε και 2 συκαλάκια (τα κλεμμένα φρούτα είναι πάντα πιο νόστιμα από τα αγοραστά)!


Η βόλτα συνεχίστηκε με στάση στο πόρτο Ρόξα. Ένα τοπίο άγριας φύσης και ομορφιάς με θέα μόνο το Ιόνιο Πέλαγος. Δεν έχω κολυμπήσει ποτέ εκεί και δεν ξέρω αν θα το κάνω. Το τοπίο με αγριεύει, όπως και μερικές αναμνήσεις που έχω από κει...Είχα να πάω 3,5 χρόνια!

Επόμενος σταθμός, το μαγευτικό Πόρτο Λιμνιώνας. Μαγεία σκέτη. Καλύτερο από το Δεκαπενταύγουστο που πήγαμε, γιατί δεν είχε πολύ κόσμο. Τέλεια...

Φύγαμε...Πάμε στη Σχίζα στο Καμπί. Την τελευταία φορά που πήγαμε στη Σχίζα και στο Λιμνιώνα, τα 8 μποφώρ που έπνεαν δε μας άφησαν να ευχαριστηθούμε την καταπληκτική φύση. Σήμερα ήταν όλα με το μέρος μας. Η άπνοια που υπήρχε, αναδείκνυε την ομορφιά των νερων της περιοχής... Επιβάλλεται διάλειμμα για καφέ...
Αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας, συνεχίσαμε για Πόρτο Βρώμη. Το λιμανάκι από το οποίο φεύγουν τα καραβάκια για το Ναυάγιο και σε 20 λεπτά είσαι εκεί. Είχα να πάω 19 χρόνια. Καλά διαβάσατε! 19! Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Από τότε ο χωμάτινος δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος και το τοπίο εξίσου όμορφο όπως τότε.

Επόμενος σταθμός, το μοναστήρι της Αναφωνήτριας. Αφού φτάσαμε ως εδώ, είναι δυνατόν να μην το δουν;
Μετά τη γρήγορη επίσκεψη στο μοναστήρι, πάμε να δούμε τη θέα από ψηλά. Το Ναυάγιο σε όλο του το μεγαλείο. Μάλλον ήταν η ομορφότερη από όλες τις φορές που έχω δει το ναυάγιο από ψηλά. Ίσως έφταιγε η ώρα. Μπορεί να χάσαμε το ηλιοβασίλεμα στο Κερί για 3 λεπτά, αλλά είδαμε ένα εκπληκτικό ηλιοβασίλεμα εκεί. Ήταν τόσο όμορφα, που σκεφτόμουν ότι αν ήταν πιο νωρίς (ήταν ήδη 8) θα τους είχα βουτήξει να πάμε στο Ναυάγιο. Αν υπήρχε μια μέρα που άξιζε κανείς να το επισκεφτεί, αυτή ήταν η χτεσινή!


Η μέρα (μάλλον νύχτα πια) έκλεισε με τι άλλο; Με καλό φαί στα Ξύγκια στην ταβέρνα του Σπύρου. Η ζυγαριά μου αύριο θα παραπονιέται και θα βγάλει χέρι να με χαστουκήσει, αλλά όταν είσαι στου Σπύρου, δε μπορείς παρά να φας...
Κάναμε έναν πολύ μεγάλο γύρο του νησιού, καλύπτοντας τα 3/4 μια κυκλικής διαδρομής που ξεκίνησε στις 2 το μεσημέρι και τέλειωσε στις 8.30 το βράδυ χωρίς τις ώρες που καθίσαμε για φαγητό. Χάρηκα πολύ γιατί ήταν μια τεράστια διαδρομή γεμάτη εικόνες που ικανοποίησε πολύ και τα φιλαράκια μου και εμένα. Μακάρι να το ξανακάνουμε σύντομα και με τους ίδιους φίλους! Μακάρι να ξαναδούμε αυτόν τον ήλιο να τρυπάει τη θάλασσα με το κόκκινο χρώμα του για να κρυφτει μέσα της...

Μέσα μας βαθιά για σένα...

Πέρυσι είχαμε κάνει μια βόλτα στο Κερί, ειδικά για να δούμε τη μεγαλύτερη ελληνική σημαία στον κόσμο, που μπήκε μάλιστα στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες. Προς απογοήτευσήν μας, σημαία δεν είδαμε, αφού μετά τα εγκαίνια και την άρση της, το 667 τ.μ. πανί σκίστηκε και στάλθηκε για επιδιόρθωση.
Φέτος είμαστε πιο τυχεροί. Όχι μονο την είδαμε υψωμένη, αλλά είχε και ένα γλυκό αεράκι που την ανέμιζε. Ομολογώ, ότι ήταν ένα αξιόλογο θέαμα που σου έκοβε την ανάσα και σκεφτόσουν: Να περάσω από κάτω ή όχι; :-)))
Οι φωτό μάλλον την αδικούν και μόνο σε σύγκριση με άλλα αντικείμενα γύρω της καταλαβαίνεις το μέγεθός της όπως στη φωτό που φαίνεται η ταβέρνα, της οποίας ο ιδιοκτήτης είναι αυτός που συνέλαβε αυτή την ιδέα.









Βρε παιδιά...μια μυρωδιά μου ήρθε από δίπλα! Σαν να μυρίζει πίτα στη μικρή κουζίνα!

Τσιλιβί

Και εγένετο Φως!

Μικρή κουζίνα

Φίλες και φίλοι...
Το φθινόπωρο είναι εποχή περισυλλογής και αλλαγής για πολλούς. Και για να μη λέω πολλά....
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε. Ελάτε να σας πάω στη ...

μικρή κουζίνα μου...

ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ