Θα 'ρθει άσπρη μέρα και για μας...Τ' ακούς τζίνι;

 Όπως έλεγα και την προηγούμενη φορά, αυτή η χώρα ως γνωστόν μαστίζεται εδώ και καιρό από ανεργία, προβλήματα και άλλα πολλά.

Φωτογραφίες 6-1-2015, 9.30 το πρωί και μετά

 ...Και πάνω που οι άνθρωποι παρακαλούσαν να δουν μια άσπρη μέρα σ' αυτή τη χώρα, η μέρα ήρθε. Μόνο που υπήρχε ένα μικρό προβληματάκι. Το ξέρετε το ανέκδοτο με το βαρήκοο τζίνι; Που ζήτησε κάποιος ένα καφάσι λίρες και του έστειλε ένα καφάσι μπύρες; Ε...κάπως έτσι. Η άσπρη μέρα ήρθε και μάλιστα για την πρωτεύουσα, μόνο που αντί να έρθει σαν παρηγοριά στους ανθρώπους, κάποιος δεν κατάλαβε καλά και το άσπρη το εξέλαβε και το έστειλε σαν ... χιόνι!

Οπότε, χιονισμένη μέρα ήρθε αντί για άσπρη μεταφορικώς και οι άνθρωποι αντί να ανακουφιστούν, πάγωσαν ακόμα περισσότερο, ένιωσαν ακόμα πιο φτωχοί, και βλαστήμησαν την γκαντεμομέρα που γεννήθηκαν, ή για την ακρίβεια τη γκαντεμομέρα που γεννήθηκαν όσοι μ@λακες τους έφεραν στη θέση που είναι σήμερα.

Και επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, οι άνθρωποι συνέχισαν και θα συνεχίσουν να παρακαλάνε για μια άσπρη μέρα σε τούτο τον τόπο, μπας και πέσουν σε κανένα τζίνι που δεν θα είναι βαρήκοο, αλλά θα τους ακούσει καλά, με τεντωμένα αυτιά...Υπομονή αδέρφια. Θα έρθει άσπρη μέρα και για μας ;-)

Σταματώ, διότι τα χέρια έχουν παγώσει μέσα στο κρύο σπίτι μου και δυσκολεύομαι να γράψω...Το μνημόνιό μου μέσα....

Πρωινές σκέψεις

Αχ...να κάνω την πρωινή μου βόλτα...Άντε πάλι εγώ και οι σκέψεις μου...Μέχρι πριν λίγο καιρό, σ΄αυτή την καθημερινή βόλτα, σκεφτόμουν πού θα πάμε με τη Σούλα το καλοκαίρι, τι θα κάνουμε τα Χριστούγεννα, τι θα πάρουμε με το δώρο Πάσχα...Τους τελευταίους μήνες, σκέφτομαι πώς θα πληρώσω το χαράτσι της ΔΕΗ, πώς θα πληρώσω το χαράτσι της έκτακτης εισφοράς και πώς θα αποπληρώσω τα δάνεια και τις κάρτες...

Και της το 'λεγα...Σουλίτσα μην ξανοίγεσαιιιιι! Δεν είναι τσάμπα τα δάνειαααα! Πώς θα τα πληρώσουμε...;
-Μην ανησυχείς Μήτσο μου- μού 'λεγε. Όλα καλά θα πάνε! Θα δεις!
Πάρτα τώρα να 'χεις κυρία Σούλα....Πώς θα πληρώσω εγώ τις διακοπές στη Μύκονο; Διακοποδάνειο μου ήθελες...Πάρε τώρα να ΄χεις!

Αμ για το αυτοκίνητο; Σάμπως δεν της το είπα;
-Άσε βρε Σούλα μου τα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού και κοίτα να πάρουμε κανένα μικρό και οικονομικό! Θα μας γδάρει η εφορία με αυτό!
-Δεν ξέρεις εσύ Μήτσο μου! Η κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι θα τα πάρουμε  χωρίς φόρο ταξινόμησης! Τσάμπα θα μας έρθει! Είναι δυνατόν να έχει η Κούλα από πάνω μας κι εμείς να μην έχουμε;
-Η Κούλα Σούλα μου έχει εργοστάσιο. Δεν είναι μεροκαματιάρα σαν εμάς!
Πάρε μετά τα τέλη κυκλοφορίας με δώρο το ξυραφάκι. Μεγάλου κυβισμού δεν ήθελες; Ούτε να το πουλήσω δεν μπορώ τώρα...

Αμί το άλλο;
-Να αγοράσουμε διαμέρισμα Μήτσο μου! Οι από κάτω αγόρασαν!
-Και τι είναι το διαμέρισμα ρε Σούλα να το αγοράσουμε; Φυστίκια Αιγίνης; Ξέρεις πόσα λεφτά θέλουμε;
-Ε θα πάρουμε δάνειο Μήτσο μου!
-Δάνειο για το ΄να, δάνειο για τ' άλλο...Πώς θα τα πληρώνουμε δε μου λες...
-Έχει ο Θεός Μήτσο μου!
-Ο Θεός έχει Σούλα! ΕΜΕΙΣ δεν έχουμε!
Πλήρωνε τώρα το δάνειο ΚΑΙ για το διαμέρισμα...

Εκείνο όμως που σκέφτομαι συνέχεια, είναι το εξής: Εγώ, μεροκαματιάρης άνθρωπος με τρεις κι εξήντα, κάθε φορά που πήγαινα στην τράπεζα να ζητήσω δάνειο, κανένας δεν μου το αρνήθηκε. Δάνειο θέλετε κύριε; Πάρτε! Με ένα χαμόγελο ΝΑ με εξυπηρετούσαν και να τα δάνεια και να τα επιτόκια και να οι κάρτες και να οι τράπεζες να με ξυπνάνε κάθε μεσημέρι. Δεν ήξεραν ότι εγώ δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα με 3-4 δάνεια; Γιατί κανένας δεν με σταμάτησε; Γιατί συνέχισαν να μου δίνουν δάνεια;
Κι εκείνες οι διαφημίσεις; "Πάρτε δάνειο, πάρτε κάρτες, πάρε κόσμε" με ένα χαμογελαστό πελάτη να δείχνουν συνέχεια. Εγώ στην τράπεζα που πάω για να πληρώσω τα δάνεια, δεν βλέπω κανέναν χαμογελαστό να πληρώνει. Όλοι κατσούφηδες και μουτρωμένοι είναι...Μας δούλευαν κανονικά κι εμείς τσιμπούσαμε οι μ@λ@κες...

Άσε που όταν τα έπαιρνα αυτά τα δάνεια, μπορούσα να τα πληρώνω κουτσά στραβά με κείνα που έπαιρνα τότε. Δεν μου είπε κανένας  "ξέρεις κύριος...θα πάρεις μεν τα δάνεια, αλλά εγώ, θα σου κουτσουρέψω το μισθό και δεν θα ΄χεις ούτε για τσιγάρα. Επίσης, θα απολύσω τη γυναίκα σου και μελλοντικά κι εσένα". Το είπε κανείς; Δεν το είπε!
Πώς; Δεν το ήξεραν πριν 2 χρόνια ότι θα γίνει αυτό; Έεεεελαααα!!! Σώωωωπααααα! Βρε μας δουλεύουνε σου λέωωωω! Ψιλό γαζί κα-νο-νι-κά!

Γι' αυτό, κάθε μέρα που αχάραγο ξεκινάει αυτή η βόλτα και τελειώνει όταν έχει πια ανατείλει ο ήλιος, αναρωτιέμαι το ίδιο πράγμα: εγώ πρέπει να φουντάρω στη θάλασσα με όλα αυτά που σκέφτομαι πως έχω πάθει, ή να τους φουντάρουμε όλους αυτούς μαζί στη θέση που μας φέρανε; Ε;

(ελπίζω να με συγχωρέσει ο κυριούλης που του 'κλεψα τόσες στιγμές από τη βόλτα του....)

Ιπιθιώρησις!

Χμμμμμ...Ουώρα για ιπιθιώρησις! Για να ιδώ ιγουώ! Είνι όλοι στη θέση τ'ς; 'Η θ' αρχίσου τις φουνές πάλλλι;

Ιεπ! Τι ομάς είν' τούτ'; Δεν πιστεύου να είνι τίπουτις αναρχουαυτόνουμι; Πρέπει να του ερευνήσου! Μόλις μι είδαν λάκιξαν! Ύπουπτου!

Μου γυρίσανι τα πισινά τους ή με φαίνεται; Ααααα! Δε σηκουώνω ιγουώ τέτοια! Σέβας περικαλώ!

Γιαααααα ιλάτι ισείς εδώ! Καθίστι ικεί όλις μαζί και μην κ'νηθείτι άλλο! Ακούτι; Άντι, γιατί ξέρ'τι τι γίνεται όταν δεν μ' ακούτι ε;

Όποιος δεν μ' ακούει εδού μέσα, τουν κλείνω φυλακή!!!! Στα σίδ'ρα!!!

Ισύ;;;; Πους ξέφυγις ισύ; Γρήγορις μαζί με τις άλλις μη σε κάνω στο φούρνο με πορτουκάλι! Μη με κοιτάς ιμένα με γουρλωτά μάτια, γιατί άντι....!

Κι εσύ; Χαμηλοβλεπούσα μου το παίζεις ε; Γύρευει τι έκανις πάλι....Α και τ' ανακαλύψουυυυυυυ!

Κι ισύ! Τι χάλι είνι αυτό! Πώς πάχυνις ιέτσι; Διν ιέχεις ακούσ' τίπουτις εσύ για κρίση; Για μαζέψουυυυυ... Και δίαιτααααα, Άντε μη σε βάλου στην απουμόνουση!

Για να ρίξου μια τελιφταία ματιά... Μμμ....Ουόλα υπό έλεγχου! Μωρέ λες να είναι αναρχουοαυτόνουμι τελικά αυτές κι εκείν' αρχηγουός; Ιέχω μύτη  ιγουώωωω!

Ιεεεεεεεεπ! Ισύυυυ! Πίσω στην ουμάδα σ'! Ουώρα για ύπνουυυυυυ!

Στα κρυφά: the story

Ok. Έχω πολύ καιρό να γράψω ιστορία στα όνειρα με θέα και χτες, την ώρα που έβαζα αυτές τις φωτό, πραγματικά σκεφτόμουνα ότι ήταν ιδανικές για στόρυ. Επειδή με προκαλέσατε λοιπόν με μερικά σχόλια (χεχε), το ποστ ξανάρχεται, ΜΑΖΙ με το στόρυ αυτή τη φορά.... Άντε να δούμε τι θα βγει αυτή τη φορά...

Η κυρά-Χάιδω είχα πατήσει πια τα 85. Ήταν η πιο μεγάλη του χωριού. Σεβάσμια και κοτσανάτη. Κάθε μέρα, έκανε το γύρο του χωριού, υποβασταζομενη απο το μπαστούνι της. Χήρα από τα νιάτα της (ακούς Αγγελική;), μα είχε πετάξει πια τα μαύρα από χρόνια. Είχε μαυρίσει πια η ψυχή της από τους πολλούς θανάτους και τα πένθη. Πόσο να τα φορέσει πια; Εσήκωσε το μπαστούνι της μια μέρα και φοβερίζοντας τους πάντες τα πέταξε. Ποιος τολμούσε να της αντιμιλήσει; Είχε σταθεί άξια στην κοινωνία, χωρίς να δώσει ποτέ την παραμικρή αφορμή να τη σχολιάσουν.

Εκείνο το πρωί...πήρε το μπαστούνι της όπως συνήθιζε και βγήκε τη βόλτα της...Ήταν δε σύνηθες, στις βόλτες της να μονολογάει....

Άει μωρέ πιδάκι μ'... Άει πάει κι ευτούν' η μέρα...Μεσ'μέριασι. Δε με θ'μήθηκε πάλι ου χάρουντας. Αει...Αμα κουτάει, ας κουπιάσ'...Θα τουν πάρ' και θα τουν σ'κώσ'....Μία με το μπαστούν' θα τ' δώκω και θα πάει στα τσακίδια... Αει...Δε με τρουμάζ' ιμένα κανείς...Μητε ου χάρουντας! Μμμμ! Σ'γά! Ιέφτασα ουγδουόντα πέντι και θα τ' φοβ'θώ; Ας γελάσ'! Άει να κάμω ακόμα μια γύρα στου χ'ριό και μετά να πάω ν' ανάψου του καντήλ' του Γιώργη μ'.

Άει μωρέ Γιώργη' μ...Είπες κι εσύ να φύγεις τόσου νουρίς...Κι μ΄άφησες νέα γυναίκα μουόνη. Και τι κατάλαβις δ'λαδή; Πινίντα χρουόνια χήρα...Άει πάλι τα ίδια να σ' λέου. Κάθι μέρα δε β'ρεθ'κις;

Μωρ' τι 'ν' τούτου εκεί ακάτ'; Άει και δε μπουρώ να σκύψ' η καψιρή! Άει και δε βλέπ' και καλά! Σάμπως μπουρώ να σκύψ'; Άσε που όταν σκυβου μου 'ρχιτι να κλάσ'! Μι βλέπ' κανείς; Δε μι βλέπ'! Άει ν'ανακουφιστώ η γυναίκα!
...................
Ουφ! Αιρίστ'κα!

Άντι...Λίγο ακόμα κι έφτασ' σπίτ' μου! Να δω κι λίγ' εκείνου του χαζοκούτ'. Και σαν τι να ιδώ δηλαδής; Δεν καλοβλέπου η καψιρή και δεν καλοακούου...Όλου για ιένα μνημόσ'νο λένι κάθι μέρα. Μωρέ ποιανού του μνημόσ'νου ίνι; Τόσου σημαντ'κός ήταν αυτός που πέθανι και δέκα μήνις τώρα του κάν'ν το μνημόσ'νο; Και όλο λεφτά ζ'τ'ανε γι αυτον τουν πεθαμένου. Μα πρώτη μου φουρά ακούω να ζ'τάνε λεφτά για το μνημόσ'νο αλλουνου! Εγώ τ' Γιώργη μ', με δ'κά μου λιφτά τα έκανα τα μνημόσ'να! Δεν ζήτ'γα σι άλλ'ς! Άει παράξινα πράμ'τα και δεν τα καταλαβαίνου!

Ε...να και το εκκλησάκι που έφτιασα του Γιώργη μ'. Άει κι αυτή η νύφη μ' δε μ'αζιψι τ' ρούχα πάλι. Και της έχου πει να μην απλών' τα ρούχα τσ, μέχρι του εκκλησάκι. Εκείν' εκεί! Να μου πάει κόντρα. Σ' λίγο, θα απλών' και το βρακί τ'ς! Μα φτάνου να τα μαζέψ' η καψιρή; Δεν φτάν'! Μέζιψα με τα χρόνια! Αει...Τι ήμ'να ιγώ στα νιάτα μ'..Μη μι βλέπ'ς ιέτσ! Δυο μέτρα κουπελάρ' ήμουν ιγώ! Η Κ'λιανού μπροστά μου, διν έπιανι φράγκου....Κι τώρ' να μην φτάν' να μαζέψ' τα βρακιά τ'ς νύφης μ'. Ε...καλά..Βρακιά, πιτσέτις....του ίδιου ίνι....


Άει Γιώργη 'μ...Να σ' 'νάψου του καντηλάκ' σου! Να κάν' κι ιγουώ το σταυρό μ', να μ' έχει ο Θεός καλά! Να μη μι ρίξ' στου κρεβάτι, γιατί ποιος θα με κοιτάξ'; Κανίνας! Όσο έινι γιρή η Χάιδου....Αειιιι...Καλά είμαστι....Έτσι και πες' κ'ατου...Κλάφτι μι!

Άντι...Ε...να τη και η νυφούλα μ'...Έρχετι...Μμμμ..Πάλι τσάντις κρατάει...Εμ να που πάνι τα λιφτά του γιού μ'! Σι ψώνια και σι λούσα! Άει μωρέ Γιώργη μ'! Ευτυχώς που έφυγις και δεν είδες τ'ς προκοπές του κανακάρ'ς. Η Χάιδου με του ίδιου τσεμπέρ' 10 χρουόνια κι η νυφούλα μ' κάθε βδουμάδα κι άλλου συνουλάκ'. Αμ είχι κι απ' του σπίτι τ'ς! Ξέρ' ς τι ξύλου ιέτρωγε μικρή να συν'θίσει τα συνουλάκια; Άει το χαίβάν' του γιο μ'! Ουόλα θα του τα φάει και δεν θα πάρ' χαμπάρ'!

Να είμι ηυγενική μ' λέει. Να χαμουγελάου μι λέει και να μην έχω μούτρ' μι λέει. Μα μπουρώ όταν βλέπου αυτά τα πράματ' να χαμουγελάου; Μωρέ πιο πουλύ, μου ΄ρχεται να σκ'ωσ' τη μαγκούρα και να της δώκω δύο στα παγίδια! Αυτό μου ΄ρχετ'! Να σ' πω ιγώ μιτά! Θα τ' χαλάς άλλου τα λιφτά μιτά, ή δε θα τ' χαλάς;

Άει καλύτερα να 'μπου μέσα. Να δω...τελείουσε επιτέλ'ς αυτού του μνημόσ'νου; Τα βρήκαν τα λιφτά να το κάνουν; Άει πιδάκι μ'... Γεια σ' και χαρά σ΄Γιώργη μ'! Αύριου πάλ'. Και μη βιαστείς να μη καλέσ'ς. Ιντάξ';


υγ। Φωτό μετά από αυτή, δεν υπάρχει. Ομολογώ η αγριοκοιτούσα γιαγια, ήταν στην τελευταία φωτό που τράβηξα. Επίσης να πω ότι η ιστορία είναι εντελώς φανταστική και ελπίζω να μην παρεξηγηθεί κανένας από τους οικείους της σε περίπτωση που δει το ποστ. Είχα όλες τις καλές προθέσεις και η γιαγιούλα έδωσε τις καλύτερες πόζες για το στόρυ! Ευχαριστώ γιαγιάκα!

Ξέχ΄σα! Καλού μήν' βρι!

Ο παραλογισμός των ελλήνων

-Γεια σας κύριε Γάλλε μου.
-Γερμανός παρακαλώ.
-Θα θέλαμε να κάνουμε μια αίτηση για φοιτητικό ίντερνετ.
-Αααα...εμείς δεν κάνουμε συνδέσεις για φοιτητικά. Μόνο απλές συνδέσεις κάνουμε.
-Και πού να πάμε για φοιτητικά;
-Σε ένα οποιοδήποτε κατάστημα του οτε.
-Μάλιστα...Ευχαριστούμε...

-Γεια σας.
-Γεια σας.
-Θα θέλαμε να κάνουμε μια αίτηση για φοιτητικό ίντερνετ.
-Μάλιστα...Κομπιούτερ έχετε;
-Μάλιστα.
-Πρίντερ έχετε;
-Όχι.
-Ίντερνετ έχετε;
-Ε όχι είπαμε κύριε! Γι΄ αυτό ήρθαμε. Για να κάνουμε αίτηση για φοιτητικό ίντερνετ...!
-Μάααααα'στα, μάααααα'στα....Λοιπόν...Θα πάτε σε ένα ίντερνετ καφέ...
-.................!!!
-Θα μπείτε στην τάδε σελίδα...
-................!!!!!
-Θα βρείτε μια αίτηση...
-...............!
-θα την τυπώσετε (!!!!!!!!!!!!!!!!)
-...................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
-...και θα μου τη φέρετε...
-Πλάκα κάνετε φαντάζομαι! Ωραίο χιούμορ!
-Όχι κύριε. Δεν κάνω καθόλου πλάκα. Αυτή είναι η διαδικασία.
-Η διαδικασία δλδ λέει να πάω σε ίντερνετ καφέ για να τυπώσω την αίτηση;
-Στην Ελλάδα ζούμε κύριος! Πώς αλλιώς;;;;

Τι; Νομίζετε πως κάνω πλάκα και πως αυτά που έγραψα είναι στη σφαίρα της φαντασίας μου; Όοοοοοοχι! Είναι πέρα ως πέρα αληθινή η ιστορία. Τουλάχιστον μέχρι τα πλάγια γράμματα. Όλα τα προηγούμενα ειπώθηκαν από υπάλληλο του ΟΤΕ. Θέλετε και το πιο αστείο; Έχει και συνέχεια η ιστορία.

-Πού θα βρω ίντερνετ καφέ;
-Εδώ κοντά στην πλατεία Βικτωρίας έχει πολλά.
-Μάλιστα....

Έρχονται σπίτι, μπαίνουν στο ίντερνετ με μια συφοριασμένη dial up γραμμή, προκειμένου να δουν τι κέρατο σελίδα είναι αυτή που πρέπει να μπουν και να τυπώσουν την αίτηση. Μπαίνουν, είναι μια σελίδα, που υποχρεωτικά πρέπει να κάνεις εγγραφή, προκειμένου να σε δεχτεί το σύστημα, να τυπώσεις την αίτηση κουλουπού, κουλουπού. Κάνει εγγραφή, κατεβάζει και την αίτηση σε pdf, πάει να την αποθηκεύσει, συνειδητοποιεί ότι έχει ξεχάσει το στικάκι στο νησί, αλλά έχει μαζί εξωτερικό δισκάκι. Το αποθηκεύει εκεί και την επόμενη μέρα πάνε να βρουν ίντερνετ καφέ για να την τυπώσουν. Πού να πάνε; Στην πλατεία Βικτωρίας, για να την πασάρουν μετά στον υπάλληλο δίπλα.

Πάνε σε ίντερνετ καφέ, βλέπουν κάτι μελαμψούς κυρίους που με δυσκολία καταλάβαιναν τι ζητάνε.
-Γεια σας (ξανά μανά από την αρχή). Μπορούμε να κάτσουμε σε ένα πισι και να τυπώσουμε μια σελίδα;
Τους κοιτάει ο νεαρός σαν να του έλεγαν για κάτι άγνωστο προς αυτόν και απαντάει, "ναι, ναι".
Βάζει τον εξωτερικό δίσκο, δεν αναγνωρίζει το pdf...
-Δεν έχετε πρόγραμμα για τα pdf?
-..............;
(εδώ έρχεται το αφεντικό)
-Δεν έχετε πρόγραμμα για τα pdf?
-Εεεε....ντεν έκει πρίντερ καρντιά μου.....
Ντεν έκει; Πάμε αλλού....

Αφού μπήκανε σε κάνα δυο ίντερνετ καφέ, αποφασίζουν να πάνε στην Ομόνοια. Σημειωτέον, ότι η γραμμή του ηλεκτρικού Αττική μέχρι Μοναστηράκι δεν λειτουργεί και κάθε μετακίνηση γίνεται με ταξί ή λεωφορείο...

Στην Ομόνοια, γάτα ο πιτσιρικάς, ήξερε για τι πράγμα μιλούσε και έτσι τυπώθηκε η περιβόητη αίτηση, την οποία πήγαν στον Οτε.

Συνοψίζοντας και για όσους δυσκολεύτηκαν να καταλάβουν (σιγά μη δεν καταλάβατε...) η διαδικασία για να πάρεις φοιτητικό ίντερνετ, είναι, να πας σε ίντερνετ καφέ, να πληρώσεις το χρόνο που θα περάσεις εκεί και το χαρτί που θα τυπώσεις, για να πάρεις από τον Οτε, αυτό για το οποίο θα τον πληρώνεις σαν π..... και αδυνατεί να σου τυπώσει ή να συμπληρώσει μια κ.....αίτηση. Σε στέλνει δηλαδή σε ιδιωτική εταιρεία, για να πληρώσεις και να πάρεις αυτό που όφειλε να σου δώσει δωρεάν (μια κ...αίτηση). Μωρέ το ακούτε;;;; Μόνο στην Ελλάδα πρέπει να γίνονται αυτά! Μα την αλήθεια, δεν πρέπει να γίνονται αλλού! Είναι σαν να πας στην εφορία και να σου πουν, φέρε μας μια δήλωση του Ε9 από το περίπτερο ή από το κοντινότερο λογιστικό γραφείο και να την πληρώσεις κι από πάνω. Κι αν δεν τη φέρεις, έλα με τον κηδεμόνα σου.... Ε ρε ξύλο που χρειάζεται....

Και μια και βρίζω για δημόσιες υπηρεσίες, να πω κι αυτό: όταν καταθέτεις τα χαρτιά σου πια για δίπλωμα οδήγησης και ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ να τα πας σκέτα-νέτα, σε κοιτάει υποτιμητικά ο υπάλληλος και με ύφος άγγλου μπάτλερ σου λέει;
"Τι; έφερες τα χαρτιά ΧΩΡΙΣ φάκελο; Πίσω και με τον κηδεμόνα σου" !
Βέεεεβαια....Πού πας ρε Καραμήτρο χωρίς φάκελο; Άκου κει τόλμησες να πας τα απαραίτητα δικαιολογητικά ΧΩΡΙΣ φάκελο!!! Δεν φτάνει που πληρώνεις τα κέρατά σου σε γιατρούς, παράβολα και δεν ξέρω τι άλλο, πρέπει να πας ΚΑΙ το φάκελο... Ουφ!

Αυτά και άλλα ωραία μας συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό και τις τελευταίες μέρες.

Από την ωραία μας Αθήνα, με μια κ....σύνδεση dial up (με την οποία αδυνατώ να μπλογκάρω και να σερφάρω, αφού η Ελλάδα είναι μια χώρα που μόνο στο σπίτι σου μπορείς να έχεις την adsl σύνδεση για την οποία πληρώνεις αδρά και πουθενά αλλού...)

Φιλώ σας...

υγ. Χαρά, οκ τώρα; :-)))))

Πεινάω λέμε!!!

Τι έγινε ρε παιδιά; Σαν πολύ δεν αργεί; Πεινάω λέμε!!!

Μα πώς κάνεις έτσι; Δεν βλέπεις εμένα που περιμένω σαν κυρία; Δεν έχεις καθόλου υπομονή!


Κι εγώ πεινάω! Αλλά έτσι που με στριμώξατε δεν με βλέπω να προλαβαίνω πάλι τίποτα!!!

Αααααα! Νάτηηηηηη! Έρχεται! Όποιος προλάβει πρόλαβε παιδιάαααααα! Για να δω στόμα!!!!

Φτουυυυυυυυυυυυυυ! Πάλι δεν πρόλαβα! Πάλι από την άλλη μεριά πήγε!!! Άντε περίμενε πάλι! ΠΕΙΝΑΩ ΛΕΜΕΕΕΕΕΕΕ!!!!

Προσβολή δημοσίας αιδούς!

-Ωπ! Τι έγινε; Τι είναι αυτή που μας κοιτάζει;
-Μη δίνεις σημασία! Άστηνε!
-Και τι είναι αυτό το μαύρο πράγμα που μας πλησιάζει;
-Ξέχασε την αυτή τώρα και το μαύρο πράγμα! Συγκεντρώσουυυ!
-Και στο ΄λεγα βρε παιδάκι μου!!! Τι με τρέχεις εμένα τώρα στα λιβάδια και στους αγρούς; Είμαι εγώ τώρα για τέτοια πράγματα;
-Αμάν βρε κορίτσι μου! Ξυνό μου το 'βγαλες!
-Αχ δε μπορωωωωωώ! Παπαράτσι είναι καλεεεέ! Φύγε από πάνω μου!!! Πάει! Ρόμπα γίναμε! Να δεις που αύριο θα μας έχουν όλες οι εφημερίδες σε πηχυαίους τίτλους! Λες και το βλέπω. Από πάνω ο τίτλος και από κάτω οι φωτογραφίες μας:

Προσβολή δημοσίας αιδούς!

Η (χοντρο)Μπαλού

Η Μπαλού ήρθε σπίτι μας πριν λίγες μέρες. Ήρθε εδώ, με διάθεση παιχνιδιάρικη. Από την 1η στιγμή που ήρθε, την αγαπήσαμε. Μα πώς να μην αγαπήσεις ετούτο εδώ το μουτράκι, ειδικά όταν σε κοιτάζει έτσι; Κανείς δεν ξέρει πούθε ήρθε, πόσο μηνών είναι (την κόβω για 2-3 μηνών) και φυσικά μετά από 6 γάτες, 2 γατάκια (που πρέπει να φύγουν) κι ένα σκύλο, δεν είχαμε σκοπό να την κρατήσουμε. Πόσο μάλλον που είναι και κορίτσι και θα γεννοβολάει...Έλα όμως που την αγαπήσαμε και όπως βλέπω θα μείνει....Μωρέ τι χοντρομπαλούδικο είσαι εσύ που ήρθες εδώ; της λέγαμε και έτσι έμεινε το Μπαλού!

Έλεγα πώς ο Σπάικ, ο 3χρονος πια αλητάκος σκύλος που έχουμε, θα την κάνει φύλλο και φτερό σε 2 λεπτά μέσα, αλλά δεν το έκανε. Η μόνη στιγμή που την ψαρώνει, είναι όταν τρώει. Τώρα πια, μετά από σχεδόν μια βδομάδα, όχι μόνο τα πάνε καλά, αλλά παίζουνε συνέχεια. Εκείνη τον δαγκώνει παιχνιδιάρικα και εκείνος κάθεται και το ανέχεται.

Ο σοφός λαός λέει, ότι το παιδάκι σου και το σκυλάκι σου, όπως το μάθεις. Κι επειδή εμείς τον Σπάικ δεν τον μάθαμε μερικά πράγματα σημαντικά, καμένοι στο χυλό, είπαμε ότι αν μείνει η Μπαλού εδώ, πρέπει να τα μάθει. Πρώτο μάθημα: να μάθει να κοιμάται στο σπίτι που αγοράσαμε πέρυσι για τον Σπάικ και οσο έχετε μπει εσείς μέσα που διαβάζετε το ποστ, άλλο τόσο έχει μπει κι αυτός. Το θεωρεί τιμωρία. Δεύτερο μάθημα: να μάθει να έχει λουρί όταν χρειάζεται. Ο Σπάικ πρέπει να είναι το πιο ευτυχισμένο σκυλί που υπάρχει εδώ. Δεν έχει δεθεί ποτέ (το θεωρούσε κι αυτό τιμωρία κι εμείς τον λυπόμασταν και τον λύναμε όταν ήταν μικρός), έχει ένα σπίτι, ανθρώπους που τον φροντίζουν, φαγητό, νερό και ελευθερία. Η Μπαλού πρέπει να μάθει να έχει λουράκι, έτσι ώστε να μπορούμε να πάμε μια βόλτα μαζί και να είναι ασφαλής. Έτσι, προχώρησα σε εντατικά ιδιαίτερα. Προχτές της βάλαμε λουράκι στο λαιμό. Δεν έδειξε να της καλαρέσει και έκανε προσπάθειες να το βγάλει. Πέρασα σε ταχύρυθμα μαθήματα. Βόλτα με λουράκι. Χτες το πρωί για 5-10 λεπτά και το μεσημέρι κάναμε την 1η μας μεγάλη βόλτα. Περπατήσαμε ένα μισάωρο και το ευχαριστηθήκαμε και οι δύο.
Σήμερα, το μάθημα επαναλήφθηκε. Φαίνεται λοιπόν στα 2 μαθήματα να τα πηγαίνει καλά. Τώρα μένει να την πάω μια βόλτα με το αμάξι για να σιγουρευτώ ότι δεν ανακατεύεται. Ο άλλος ποτέ δεν κατάφερε να γυρίσει πίσω χωρίς να ξεράσει (με το συμπάθιο). Τόσο χάλια κατάσταση, που στο τέλος του έκανα εγώ τα εμβόλια αντί να τον πηγαίνουμε στο γιατρό...

Σας βούρλισα; Συμπαθάτε με αλλά μας έχει ξετρελάνει αυτό το μικρό. Σας ξεναγώ στη βόλτα μας, για να μη φεύγω και από το θέμα, το οποίο είναι τι είδαμε στη βόλτα με τη Μπαλού...

Λουλουδάκια και μελισσούλες

Το ωραίο φιδωτό μονοπάτι που είχα φωτογραφήσει πέρυσι από κοντά

Τον κισσό διπλα μας που άρχισε να αλλάζει χρώμα...

Τα ρόδια που έκαναν την εμφάνισή τους!

Τα πορτοκάλια του κήπου μας

Στο τέλος της βόλτας, μας ακολούθησε ο Σπάικ, ο οποίος ενώ έρχεται όταν πάω βόλτα, με το πυ βλέπει το λουρί, ούτε που πλησιάζει!!! Ας το φοράει άλλος!!!

Κάπου εδώ αρχίσαν τα παιχνίδια και είπα να τα αφήσω να συνεχίζουν το παιχνίδι τους...

Μα δεν είναι κούκλα; Όχι, δεν είναι;;;