Ωκεανός

Συνήθως δε βάζω μουσική στο μπλογκ μου και μου τη σπάει αφάνταστα να μπαίνω σε μπλογκς που ξεκινάει η μουσική μόνη της. Αν έχεις λίγο παλιό pc (όπως είχα μέχρι πριν λίγους μήνες) δε φαντάζεστε πόσο βαραίνει ο browser. Μέχρι να ανοίξει η ρημάδα η σελίδα που παίζει μουσική (ή slides show)παγώνει τα πάντα για κανα δεκάλεπτο και δεν κουνιέται τίποτα. Γι' αυτό βασικά δεν έβαζα μουσική.
Προχτές όμως που τράβηξα αυτές τις φωτό, έτσι όπως τις είδα, ήθελα να τις συνοδέψει μουσική. Αυτό το σούρουπο, αυτο το κυμάτινο πάπλωμα που κάλυπτε τη θάλασσα του Τσιλιβί, τα φωτάκια που μόλις είχαν ανάψει, η βαριά συννεφιά, ο αέρας που λυσομανούσε, όλα άκουγαν μουσική και χόρευαν σ' αυτό το σκοπό. Τι πιο όμορφο θα μπορούσε να ηχεί εκτός από τον Ωκεανό; Ταξιδέψτε μαζί μου ηχητικά και οπτικά....

Τα ανθισμένα

Φωτεινές λεπίδες

Στήνω τη μηχανή μου στο μουράγιο. Φαγωμένο και τρύπιο από τα χρόνια. Σκαλισμένο από το αλάτι της θάλασσας που τόσα χρόνια το χτυπάει όταν έχει μποφόρια καληώρα σαν και τώρα.
Θέλω να κάνω πειράματα με τη μηχανή. Θέλω να αφήσω ανοιχτό το φακό για κάμποσα δευτερόλεπτα και να καταγράψει τα φώτα των διερχόμενων αυτοκινήτων. Δε με ικανοποιεί απόλυτα το αποτέλεσμα. Είμαι σε δρόμο διπλής κυκλοφορίας. Χρειάζομαι ένα δρόμο μονής κυκλοφορίας έτσι ώστε να παίρνω μόνο τα πίσω φώτα και όχι τα μπροστινά.
Βλέπω όμως τις φωτό στο πισί...

Φωτεινές λεπίδες καταγράφει ο φακός. Κόβω τη νύχτα στα δύο.

Φωτεινά ξυράφια χαρακώνουν τη νύχτα. Λευκά...κόκκινα...

Αστέρια γίνονται οι φανοστάτες. Φωτεινοί πίδακες τα φώτα πορείας.

Φωτεινά ποτάμια ξεχύνονται στην άσφαλτο.

"Προβολείς με τυφλώνουν και πάω..." Το πείραμα θα επαναληφθεί σύντομα με περισσότερη κίνηση και μονόδρομη πορεία...

Ή στραβός είναι ο γιαλός...

Δευτέρα μεσημέρι αράζω στο pc μου. Αποφασίζω να μην κοιμηθώ για να φτιάξω ένα γλυκό μανταρίνι. Κατά τσι 4 η ώρα ακούω σμπάρα και σφυριξίες από τα πλοία. Από τη χώρα ακούονται εδώ πάνω. Μα τι στο καλό συμβαίνει; Κάτι σημαντικό έγινε για να παίζουν σμπάρα στη Ζάκυθο και να σφυρίζουν μέχρι και τα πλοία.
Ανοίγω την πόρτα μπας και καταλάβω τι γένεται...
Τίποτα...
Ανεβαίνω στο μπαρκόνι μπας και δω τίποτα...
Τίποτα...
Τα σμπάρα συνεχίζονται. Οι σφυριξίες ομοίως. Να πέθανε κανένας; Δε θα κάνανε τέτοιο χαλασμό! Κάτι καλό γένεται. Μα τι; Κάτι περνάει από το μυαλό μου, αλλά... για να σιγουρευτώ...
Εδώ μπαίνει στη μέση η τεχνολογία.
Στέλνω sms στην Α που μένει στη χώρα, μήπως με ενημερώσει.
-Μπας και ξέρεις γιατί ρίχνουν σμπάρα και γιατί σφυρίζουν τα καράβια;
-Άσε Κική μου. Φέρανε νέο παπόρο και κάνουν κιάσα....χαζομάρες...
Ε μα πές το ψυχή μου! Είπα κι εγώ! Εβουρλιστήκανε μεσημεριάτικα οι ζακυθινοί και βαρούνε σμπάρα;
Περιμένω να ξυπνήσει ο σύζυξ το απόγιομα.
Με την τσίμπλα στο μάτι του ανακοινώνω:
-Το και το εγίνηκε το μεσημέρι.
-Μπα! Και ποίοι το φέρανε;
-Που να ξέρω ψυχή μου ποίοι το φέρανε; θα μάθουμε! Ελπίζω μόνο εκείνοι που το φέρανε, να μην είναι οι ίδιοι που φέρανε και το άλλο.
-Ποίο άλλο;
-Εκειό εκεί που γέρνει. Εκειό... που το 'χουνε στο λιμάνι 2-3 χρόνια και μια γέρνει κατα δεξιά, μία κατα αριστερά ανάλογα που φυσάει. Ήθελα να 'ξερα...στραβός ήταν ευτούνος που το αγόρασε; Δεν το είδε; Εγώ, που είμαι στεριανή, το πρώτο πράμα που παρατήρησα ήταν ότι γέρνει. Ευτός ο χριστιανός που τονε στείλανε να το πάρει, δεν το είδε; Μωρέ μπας και το αγόρασε on line και δεν ειδε τι έπαιρνε; Άγιε Διονύσιε....τέλεια στραβωμάρα...

Θυμάμαι την πρώτη φορά που το είδα: Μωρέ παιδία...ευτούνο το καράβι γέρνει! Επληρώσανε κιόλας για να το αγοράσουνε ή χάρισμα ήταν; Δυστυχώς επληρώσανε...Καλά...κανείς δεν το είδε; Μονο εγώ;
Μια μέρα, εκατέβαινα το δρόμο από το Ψήλωμα. Έγερνε προς τα αριστερά. Ευτούνο θα πέσει! Σκέφτηκα!
Άλλη μέρα...έγερνε από τα δεξιά. Είπα πως δεν είμαι καλά! Μωρέ εγώ δεν είμαι καλά ή ευτούνοι που το πήρανε; Που μία γέρνει από τη μιά και μία από την άλλη; Αχ καημένε κοσμάκη... Που αγόρασες και μετοχές και περιμένεις μέρισμα....

Το βραδάκι πάμε στο σουμου για μερικά ψώνια. Περνάμε από το λιμάνι.
-Ε! Ε το το νέο καράβι.
-Ποίο είναι; Ευτούνο;
-Όχι...απέναντι.
-Όχι παιδί μου, ευτό ευτού είναι!
-Μα τι λες παιδί μου; Χτες δεν υπήρχε σ' ευτούνη τη μερία καράβι. Αυτό είναι!
-Καλά λες. Πάμε να το δούμε;
-Πάμε.
Μια και δυο...στήνω την κάμερα. Πρώτα φωτογραφίζω ευτό που γέρνει. Αλλιώς δε θα με πιστέψετε. Σ' ούλες τσι φωτογραφίες που έχω τραβήξει μέρα, στραβό είναι. Μία γέρνει από δω και μία από κει.
Τέλος, φωτογραφίζω και το νέο καράβι. Ινκόγκνιτο. Κακή λήψη γιατί ντρεπόμουν. Ρεντίκουλο θα γένω στο τέλος. Θα με πάρουνε χαμπάρι και οι πέτρες.
-Πάμε να φύγουμε, μας βλέπουν, λέει ο σύζυξ.
-Καλά ντε! Πως κάνεις έτσι; Μια φωτογραφία το πήρα και αυτή συφοριασμένη!

Το παπόρο το αγόρασε η ΑΝΜΕΖ. Αγόρασε κι άλλο πριν λίγο καιρό. Εκειό είναι για φτιάξιμο και για φτιάξιμο θα πάει κι αυτό.
Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο κι αυτό και το άλλο. Εύχομαι επίσης να μην πληρώναμε όσο πληρώνουμε στη Ζάκυνθο για να περάσουμε ένα αυτοκίνητο λες και είμαστε άγονη γραμμή.
Εύχομαι τέλος, όποιος αγοράζει καράβια, να μη γέρνει και τα περνάει για ίσια....

Στα γυμνά κλαδιά...

Κορίθι

Τι το αρνητικό έχει η περιοχή με το μύλο σε περίπτωση που κάποιος τον νοίκιαzε για να μείνει; (λέμε τώρα...) Εκεί κάνουν στάση τα καραβάκια που κάνουν το γύρο του νησιού ή βόλτα στις σπηλιές και ανεβοκατεβαίνουν από τα σκαλάκια που φαίνονται. Άρα ησυχία γιοκ.
Μη μου πείτε όμως ότι δεν είναι πανέμορφη η θέα από κει πάνω; Φαίνονται και μερικές μικρές γαλάζιες σπηλιές, οι οποίες βέβαια αναδεικνύουν το χρώμα τους μόνο στο φως του πρωινού της ανατολής...

Στο Κορίθι

Ας αφήσουμε για λίγο τις νυχτερινές και ας πιάσουμε και πάλι το γαλάζιο.
Το Κορίθι είναι άλλο ένα μέρος που δεν είχα πάει ως τώρα. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού (άντε, βορειοανατολικό). Την Κυριακή κάναμε βολτίτσα στα βουνά και πήγαμε κι εκεί. Υπέροχη θέα από κει πάνω, βλέπεις και μερικές από τις γαλάζιες σπηλιές.

Ερώτηση: Μήπως μπορω να μείνω σ' αυτόν τον ανεμομυλούλη λίγες μέρες το καλοκαίρι χωρίς ψυχή ολόγυρα; Ζητάω πολλά;

Μια φορά κι έναν καιρό...

Μια φορά κι ένα καιρό, ζούσε μια κοπέλα. Η πριγκίπισσα Αγγελίνα. Ήταν όμορφη και γλυκιά, καλοπροαίρετη και με μια καρδιά γεμάτη καλοσύνη. Μα η γλυκιά κοπέλα ήταν δυστυχισμένη τελευταία! Κάποια κακιά μάγισσα είχε ζηλέψει την ομορφιά της και την είχε κλείσει σε ένα κάστρο, έτσι ώστε να μην τη βλέπει ο κόσμος και θαυμάζει την ομορφιά της!

Ήταν καιρός τώρα που περνούσε τη ζωή της στο κάστρο-φυλακή. Μόνη της διέξοδος, ένα παραθυράκι. Από ένα παραθυράκι μια σταλιά έβλεπε καθημερινά τον κόσμο... Όσα μπορούσαν να χωρέσουν από το μικρό παραθυράκι, όσα μπορούσε να αιχμαλωτίσει η ματιά της, ρουφούσε και έφτιαχνε ιστορίες στο μυαλό της για να αντέχει τις δύσκολες μέρες και τις αβάσταχτες νύχτες της.

Ατένιζε τα δέντρα, τα σύννεφα, τα πουλιά, ό,τι μπορούσε να δει μέσα από το μικρό παραθυράκι. Συχνά η καταχνιά δεν την άφηνε ούτε αυτά τα λίγα να δει.
Κοιτούσε τις κορφές των δέντρων μέσα στην ομίχλη,
τις σκεπές των σπιτιών,
κι αν ήταν τυχερή και είχε πιο καθαρή μέρα, έβλεπε τα έλατα και τα λουλούδια που φύτρωναν μπροστά από το κάστρο.
Μα ήταν θλιμμένη η όμορφη κοπέλα...Πως θα ήθελε να ήταν και αυτή ανάμεσα στον κόσμο, να περπατά μες στο δάσος, ελεύθερη έξω από τα δεσμά της...Η θλίψη της γέμιζε την ψυχή μα δε σταματούσε όμως να ελπίζει. Κάποια μέρα, θα ερχόταν ο αγαπημένος της να τη βγάλει από κει μέσα. Ήταν σίγουρη ότι την έψαχνε και θα την έβρισκε...
Θα διέσχιζε βουνά και φαράγγια, θα περνούσε μέσα από δύσβατα ομιχλώδη μονοπάτια, θα ανέβαινε λόφους, θα έψαχνε σε όλα τα απομακρυσμένα κάστρα ... αλλά στο τέλος θα την έβρισκε...Ήταν σίγουρη...σίγουρη...

Συχνά σκεφτόταν έτσι μα τα όνειρά της σκορπούσαν όπως σκορπούσε το μεσημέρι κι η ομίχλη, όταν οι λιγοστές ακτίνες του ήλιου κατάφερναν να τη διαλύσουν. Ήταν μήνες πια κλεισμένη εκεί μέσα και κανείς δεν την είχε αναζητήσει. Πόσο ήθελε να κλάψει, μα ακόμα κι αυτά τα δάκρυά της είχαν στερέψει πια. Ήθελε να φύγει! Ήθελε να βρει τρόπο να ελευθερωθεί!

Ο καιρός περνούσε και μαζί περνούσαν και εξανεμίζονταν και οι ελπίδες της. Είχε πιστέψει πια, ότι η ζωή της θα τέλειωνε εκεί μέσα. Κανείς δε θα την έβρισκε. Κανείς δε θα την αναζητούσε...
Είχε χάσει κάθε ελπίδα, μέχρι που μια μέρα...

Μα...τι είναι αυτό; Τι είναι αυτό που ακούει; Μοιάζει με χτύπημα! Χτύπημα σε πόρτα! Μα ναι! Κάτι βλέπει στην βαριά ξύλινη πόρτα του κάστρου! Ποιος είναι; Μα...φυσικά ο καλός της! Το ‘ξερε! Το ‘ξερε πως θα την έβρισκε! Τέλος πια στα βάσανά της. Τέλος πια η φυλακή! Να τος τώρα εδώ. Ήρθε! Ήρθε να τη σώσει! Να τη σώσει και...

...να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...

Κείμενο:Κική
Φωτογραφίες:Κωνσταντίνος

Οι βραδυνές 2

Πάνω κει λοιπόν που στήνω τη μηχανή μου πάνω σε μια δέστρα πλοίου στο λιμάνι, ένα μηχανάκι περνάει βολίδα δίπλα μας. Πηγαίνει μέχρι κάτω και ξαναγυρίζει. Μάλλον του κανει εντύπωση αυτό που κάνω, ή απλά θέλει να μας φοβίσει. Φρενάρει δίπλα μας, γκαζώνει, ενώ εγώ ατάραχη ρυθμίζω το φακό έτσι ώστε να πάρει αρκετό φως. Μαρσάρει μεσα στα μούτρα μας επίτηδες. Τον αγνοώ παντελώς. Τίποτα δε με αποσπά από το να φτιάξω τη μηχανή μου. Ρίχνει 2-3 γκαζιές και φεύγει. Μόνο τη στιγμή που πατάω το κουμπί για να ξεκινήσει η διαδικασία, στρίβω τη ματιά μου. Έχει ήδη φύγει. Πάει για τις κόντρες...Εμένα όμως, δε με αποσπάς φίλε...

Στο λιμάνι-βραδυνές

Όση ώρα τραβούσα αυτές και κάτι άλλες ακόμα, γύρω στις 12 τη νύχτα, μια παρέα ετοιμαζόταν να κάνει κόντρες στον κεντρικό δρόμο της παραλίας. Όπως με ενημέρωσε ο άντρας μου, μαζεύονται μηχανάκια και αυτοκίνητα και κάνουν κόντρες! Μα που είμαστε; Στη δεκαετία του 80; Μέσα στο κέντρο, που κυκλοφορούν παιδιά κλπ κλπ. Φυσικά η αστυνομία είναι άφαντη. Έτσι είναι στη Ζάκυνθο. Όταν θα έπρεπε να κάνει καμιά βολτούλα και να δει τι γίνεται μέσα στο κέντρο, η αστυνομία κοιμάται συνειδητά. Δεν είναι η πρώτη φορά φυσικά, ούτε η τελευταία...

Χιονοδρομικό κέντρο-Καλάβρυτα

Πρωινό στο λιμάνι, η συνέχεια.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ