Για τον Δημήτρη έχω μιλήσει ξανά στο μπλογκ μου, όταν ξεκίνησε πέρυσι τη 2η περιπλάνησή του. Ζηλεύω το Δημήτρη γι' αυτό που κάνει επειδή αντιπροσωπεύει για μένα και για πολλούς άλλους ένα όνειρο: Αυτό της περιπλάνησης στον κόσμο.Ποιος αλήθεια δε θα ήθελε να γυρίσει τον κόσμο; Σε ποιον δεν αρέσουν τα ταξίδια;
Ποιος όμως είναι έτοιμος να αφήσει τη ζεστασιά του σπιτιού του για να φύγει μόνο με ένα σάκο; Ποιος πουλάει τα πάντα για να εξασφαλίσει τα εισιτήρια γι' αυτή την περιπλάνηση; Ποιος αφήνει την ασφάλεια του σπιτιού του, όχι για να πάει σε μέρη τουριστικά, με το άνετο ξενοδοχείο του και τις ανέσεις του, αλλά σε μέρη φτωχά, πολλές φορές επικίνδυνα; Χωρίς να ξέρεις που θα κοιμηθείς κάθε βράδυ, χωρίς να ξέρεις τι θα σου ξημερώσει, αν θα σε κλέψουν ή αν θα ζεις το επόμενο πρωί!
Αυτό έκανε και κάνει ο Δημήτρης. Πούλησε τα λιγοστά υπάρχοντά του και έφυγε. "Στα όνειρά μας δεν πρέπει να είμαστε φτωχοί", λέει ο Δημήτρης. Από άκρη σε άκρη της Γης ξεκίνησε να ψάχνει «χαμένους» Έλληνες. Χορηγούς όταν ξεκίνησε δεν είχε. Με δανεικά έφυγε. Ο κόσμος είναι αυτός που του δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσει.
Βρίσκεται στην 695η μέρα της περιπλάνησής του. Θυμάμαι πριν λίγες μέρες που διάβαζα στο site του, ότι αν κέρδιζε το φλουρί της βασιλόπιτας θα το εξαργύρωνε για ένα εισιτήριο.
Αν ειχα πολλά λεφτά. ειλικρινά θα του χάριζα έγω ένα εισητήριο αλέ ρετούρ. Ένα για να γυρίσει και να μας πει τις περιπέτειες του και ένα για να ξαναφύγει...
Ο κόσμος όπως σας είπα του δίνει δύναμη. Οι έλληνες που βρίσκει συχνά του λένε τα προβλήματά τους. Καμιά φορά μας λέει κι εκείνος τα δικά του. Υπάρχουν μερικές στιγμές που η κούραση και η πρόσκαιρη απογοήτευση μάλλον, τον λυγίζει. Εκείνες τις στιγμές (σπάνιες) είναι που τον πιάνει το παράπονο και το λέει σε μας που τον παρακολουθούμε.
"Ειλικρινά πολύ θα ήθελα να τους επισκεφτώ (κάποιους έλληνες εννοεί). Αλλά δυστυχώς οικονομικά πια αρχίζω να γονατίζω. Είναι κρίμα πάντως οι φωνές αυτών των ανθρώπων να μην καταγραφούν σε μια ιστορία ή σε μια βιντεοκασέτα. Πηγαίνω σε μέρη που δεν έχει πάει κανείς Έλληνας δημοσιογράφος και καταγράφω μοναδικές ιστορίες. Είναι η πρώτη φορά που με πιάνει το άδικο, η ΕΡΤ να ξοδεύει τόσα χρήματα άσκοπα και να μην έχει ούτε μια μικρή συνεργασία σε αυτή την προσπάθεια. Δεν με ενδιαφέρει αν θα εργαστώ εκεί ή όχι. Αλλά είναι το. . . γαμώτο"
Έχουμε ανταλλάξει μερικά emails από πέρυσι. Του έστειλα mail πριν λίγες μέρες λέγοντάς του ότι ήθελα να κάνω κάτι γι’ αυτόν. Να τον βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ. Να ακουστεί η φωνή του παντού, μήπως βρει κι άλλους υποστηριχτές. Δε ζήτησε τίποτα. Το μόνο που είπε ήταν ότι το mail μου τον ενθάρρυνε να συνεχίσει. Το μόνο που μου είπε (για τη βοήθεια που του πρότεινα), ήταν ότι σύντομα θα βάλει google ads και με κάθε κλικ πάνω στις διαφημίσεις ίσως εξασφαλίσει μερικά χρήματα (για όποιον δεν ξέρει, οι διαφημίσεις google προσφέρουν 2-3 cents με κάθε κλικάρισμα που κάνουμε στον ιδιοκτήτη του site).
Εγώ λοιπόν, από την πλευρά μου κάνω αυτό που μπορώ. Ανεβάζω αυτό το ποστ εδώ και στο Hyngry for Life, γιατί κι ο Δημήτρης είναι πεινασμένος για ζωή (και συχνά μάλιστα μας αναφέρει όχι μόνο την ιστορία του κάθε τόπου αλλά και για τα εδέσματά του), με την ελπίδα να βρει ο Δημήτρης παραπάνω υποστηρικτές. Αν κάποιος ενδιαφέρεται να τον βοηθήσει με οποιοδήποτε τρόπο, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του μέσω του site του (ή αν θέλει να του δώσω το email του). Την πρωτοβουλία αυτή την παίρνω από μόνη μου. Ο Δημήτρης, μάλλον θα το μάθει on line. Ελπίζω να μην τον πειράξει.
Εκείνο που επίσης θα κάνω, είναι να μπαίνω καθημερινά στη σελίδα του (που ούτως ή άλλως το κάνω) και να κάνω κλικ στις διαφημίσεις από τη στιγμή που θα μπουν, για να εξοικονομήσει χρήματα για τα ταξίδια του.
Τέλος, εύχομαι να γίνει μια μέρα πραγματικότητα και για μένα το μότο του: "Το ταξίδι συνεχίζεται. Πάρε ένα σάκο κι έλα". Μακάρι κάποτε να καταφέρω κι εγώ να τον ακολουθήσω για λίγες μέρες όπως έκαναν πολλοί έλληνες και ξένοι ως τώρα.
Το ταξίδι συνεχίζεται,
πάρε ένα σάκο κι έλα. . .
Σήμερα είναι η μέρα των πολλών ποστ!!!
ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΔΕ ΦΤΑΙΩ...
Είπα να πιάσω το επόμενο βιβλίο. Κι αυτό μου το χάρισε άτομο που γνώρισα μέσω ίντερνετ. Η Νατάσσα. Η Νατάσσα αρχίζει να συγκαταλέγεται ανάμεσα στους ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ και όχι στους απλούς φίλους.
Τέλος, αφήνοντας λίγο την πλάκα και έχοντας διακωμωδήσει ΕΝΤΕΛΩΣ το παιχνίδι, σας λέω σοβαρά ότι μέχρι να ξεκινήσω το blogging διάβαζα πάρα πολλά λογοτεχνικά βιβλία. Αγαπημένοι μου η Αλιέντε, ο Μαρκές, ο Κοέλιο και άλλοι πολλοί. Από τότε που άρχισα το blogging, δυστυχώς έχει μείνει πολύ πίσω αυτή η αγαπημενη συνήθεια του διαβάσματος. Και έχει μείνει, επειδή διάβαζα ΠΑΝΤΑ και ΜΟΝΟ την ώρα που πήγαινα για ύπνο. Τώρα, ασχολούμαι πολύ με το ίντερνετ γενικότερα και πέφτω ξερή για ύπνο αφού τρώω στα μούτρα το βιβλίο που έχω ανοίξει και μου με καταπλακώνει χαλώντας το ωραίο (λέμε τώρα) προσωπάκι μου μετά τη 2η σελίδα από τη νύστα.
Τώρα πρέπει να προσκαλέσω 5 λέει να κάνουν το ίδιο. Γιατί καλέ; Τι μου κάνανε οι άνθρωποι; Άσε που τους κάλεσε όλους ο Π.Κ. Ποιον να καλέσω εγώ τώρα;
Τα φώτα των αυτοκινήτων που ζωγράφιζαν χρωματιστές ουρές καθώς περνούσαν...
Και καλώδια...Πολλά καλώδια (και χιόνια)...
ΜΠΟΧΑΛΗ
ΑΚΡΩΤΗΡΙ
Όπα. Έτσι και μείνω πάνω στα νερά και κολλήσω, ποιος θα με τραβήξει πρωινιάτικα; Δεν είμαστε για τέτοια. Στρίβω και πάω μέσα από τη Σαρακίνα αφού βγάζω μερικές φωτό. Θέλω να πάω στο λιμανάκι του Άγιου Σώστη.
Αυτό το μέρος το έχω πολύ καιρό στο νου μου αλλά δεν αποφάσιζα να παω μέχρι εκεί. Κάνω βόλτα μέχρι που φτάνω στον Άγιο Σώστη. Μπροστά μου το νησάκι Cameo με τη θέα που περίμενα.
Σταματάω, βγαίνω έξω. Δύο ψαράδες με κοιτάνε λες και μόλις προσγειώθηκε UFO στην παραλία. Λέω ... τώρα να τους καλημερίσω ή να τους αγνοήσω για να μην πιάσουμε κουβέντα και δεν κάνουμε δουλεια; Προτίμησα το δεύτερο και έτσι δεν ενοχλήθηκε κανένας. Γύρισα, μετά από μια υπέροχη βόλτα, στην πεζή πραγματικότητα, κάνοντας μια στάση για ψώνια από το σμ, με καμιά πενηνταριά φωτος όμως στη μηχανη. Δε θα σας δείξω τις καλύτερες ακόμα. Από βδομάδα αυτές. Καλό ΠΣΚ...
Ο Αντώνης θέλει να μάθει τι πιστεύω για τη φιλία...θα μπορούσα να κάνω copy-paste το δικό του ποστ γιατί είδα ότι ταιριάζουμε σε πολλά πάνω στο θέμα φιλία.
Λοιποοοοόν....
Φίλους έχω πάρα πολλούς, αλλά ΦΙΛΟΥΣ έχω ελάχιστους. ΦΙΛΟΣ για μένα σημαίνει αυτός που ξέρει το μεγαλύτερο μυστικό μου κι αυτοί οι ΦΙΛΟΙ είναι λιγότεροι από τα δάχτυλα του ενός χεριού. Φίλους έχω πολλούς. Γελάμε, αστειευόμαστε, μιλάμε και δείχνουν να με εμπιστεύονται πολύ περισσότερο αυτοί (κι ας είναι πολύ πρόσφατοι φίλοι) από ό,τι εγώ. Εγώ είμαι πολύ πιο καχύποπτη και εμπιστεύομαι σπάνια. Οι φίλοι μου με εμπιστεύονται και μάλλον έχω βρει την απάντηση στο γιατί. Εκτός από το να μιλάω πολύ, ακούω και πολύ. Δυστυχώς δε βρίσκεις ανθρώπους να ακούνε σήμερα τον άλλον. Περισσότερο μιλούν.... Μάλλον γι' αυτό με εμπιστεύονται.
Τέλος, για να μη μακρηγορώ, για μένα φίλος είναι αυτός που θα χαρεί με τη χαρά σου περισσότερο από το να λυπηθεί με τη λύπη σου. Αυτός που θα κλάψετε μαζί. Αυτός που θα γελάσετε μέχρι δακρύων. Αυτός με τον οποίο θα έχετε ζήσει μαζί πολλά, αν και αυτό δεν είναι απαραίτητο. Αυτός που θα μου πει τη γνώμη του αν και όταν τη ζητήσω χωρίς να μου κάνει κήρυγμα την πιο ακατάλληλη στιγμή. Αυτός που θα μου προσφέρει τον ώμο του για να γείρω όταν θα λυγίσω...Αυτός που με τη σιωπή του θα πει περισσότερα απ' ό,τι αν μιλούσε δύο ώρες.| Eleni_Tsaligopoulo... |
