Ηλιοβασίλεμα στην Οία

Η Οία, βρίσκεται στα βόρεια της Σαντορίνης, 11 χιλιόμετρα μακριά από τα Φηρά. Είναι διάσημη για το ηλιοβασίλεμά της. Παρόλο που χιλιομετρικά ήταν πιο κοντά σε σχέση με τα άλλα μέρη που πήγαμε, ήταν η πιο δύσκολη διαδρομή λόγω στροφών και υψόμετρου. Έτσι, το λεωφορείο χρειάστηκε κάπου 40 λεπτά γι' αυτά τα χιλιόμετρα.

Ενώ στα άλλα μέρη που πήγαμε (πάντα με το αστικό Κτελ) δεν αντιμετωπίσαμε πρόβλημα στο πήγαινε-έλα από την άποψη του συνωστισμού (με μια μικρή εξαίρεση την επιστροφή από το Καμάρι), στην Οία, ήταν φανερό ότι κάποιος μπορεί να αντιμετωπίσει πρόβλημα. Τι πρόβλημα; Να φας πόρτα στο λεωφορείο από την πολυκοσμία. Χάσαμε το 1ο λεωφορείο, κοντά 3 ώρες πριν το ηλιοβασίλεμα, παρόλο που φτάσαμε την ώρα που έφευγε, επειδή ήταν τίγκα. Τίγκα ήταν και όταν φύγαμε με το επόμενο, και την ώρα που γυρίζαμε κατά τις 9.30. Στο γυρισμό ήμασταν τυχεροί, γιατί είχε καθυστερήσει να φύγει λόγω κόσμου. Δεν είναι τυχαίο, ότι τις ώρες αιχμής και προφανώς τους μήνες με τη μεγάλη τουριστική κίνηση, τα δρομολόγια πυκνώνουν. Τις μέρες που ήμασταν εμείς εκεί, τα δρομολόγια ήταν κάθε μισή ώρα και τις ώρες αιχμής κάθε τέταρτο.

Το μόνο που θα κάνετε εκεί, μου λέει η φίλη μου, είναι να δείτε το ηλιοβασίλεμα. Ο κόσμος όλος γι αυτό πηγαίνει. Όλα είναι πανάκριβα γιατί ζουν μόνο από αυτό. Μετά το ηλιοβασίλεμα, όλος ο κόσμος εξαφανίζεται. 2 καφέδες και 1 νερό εδώ και 5 χρόνια, 23 ευρώ, μου λέει μια άλλη φίλη, επειδή καθόμασταν να δούμε το ηλιοβασίλεμα σε καφέ! Αυτές τις πληροφορίες είχα για την Οία, συν όλες όσες μιλούσαν για την ομορφιά της και την κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική της. Όλα είναι λευκά και γαλάζια, αλλά τώρα τελευταία, μου λέει ο Βαγγέλη,ς το έχουν καταστρατηγήσει. Πράγματι, σ' αυτό το μέρος είδαμ εκαι κτίσματα άλλου χρώματος. Η ομορφιά της δεν μειώθηκε όμως από αυτό. Πραγματικά πανέμορφη. 'Οσο για την ακρίβεια της; Δεν την ένιωσα ιδιαίτερα γιατί δεν καθίσαμε αρκετά. Ένας φραπέ, 2.80 ή 3.80, δεν θυμάμαι πια...

Πράγματι, ο κόσμος συγκεντρώνεται για το πιο διάσημο ηλιοβασίλεμα της Ελλάδας νομίζω. Όλα τα σοκάκια (και είναι πολλά), ήταν γεμάτα από όλες τις φυλές του κόσμου, από όλα τα μέρη της γης. Δίπλα μας, ένα ζευγάρι γάλλων, πίσω μας, κινεζούλες, γερμανοί, αμερικάνοι κλπ. Μέχρι και με ένα ζευγάρι από το Εκουαδόρ πιάσαμε κουβέντα! Εκτός από το διάσημο ηλιοβασίλεμα, βλέπεις και τους διάσημους γαλάζιους τρούλους των εκκλησιών της. Είναι αυτοί, που κοσμούν όλες τις κάρτες, όχι μόνο στη Σαντορίνη, αλλά και σε πολλά μέρη του πλανήτη! Καθόλου άδικα βέβαια!

Για να φτάσεις στο σημείο που θα δεις το ηλιοβασίλεμα, θέλει λίγο περπάτημα. Η Οία, δεν είναι σαν τα Φηρά, που με το που θα βγεις στη Μητρόπολη έχεις πιάτο από κάτω σου τη θάλασσα. Στην Οία, εκεί που σε αφήνει το λεωφορείο (και φαντάζομαι ότι παρκάρουν και άλλα οχήματα) θέλει να ψάξεις για να βρεις πού θα σταθείς.

Η ξεναγός στη Ηφαίστειο, μας είχε πει ότι το καλύτερο σημείο είναι πάνω στα ερείπια του Κάστρου. Νομίζετε ότι δεν το ξέρουν;

Πρώτα γέμισε εκεί ο τόπος και μετά τα σοκάκια. Ο λόγος που προτείνουν το κάστρο σαν καλύτερο σημείο οπτικής επαφής, είναι επειδή δεν υπάρχει εμπόδιο μπροστά σου καθώς κοιτάς, και έτσι, θα δεις τον ήλιο να βουτά στα μπλε νερά του Αιγαίου ανεμπόδιστα.

Εμένα όμως αυτό δεν με συγκινεί. Αν ήθελα να δω ηλιοβασίλεμα χωρίς εμπόδια, πήγαινα και στο Φάρο στο Κερί! Όταν κοιτούσα φωτογραφίες της Σαντορίνης πριν πάω, αυτές που ζήλευα ήταν αυτές που έδειχναν να βουτάει ο ήλιος, σκιαγραφόντας πίσω του ό,τι εμπόδιο υπήρχε και βάφοντάς το κόκκινο.

Μου αρέσουν επίσης οι φωτογραφίες στο δειλινό, που εικονίζουν άλλους ανθρώπους να φωτογραφίζουν ή να κοιτάζουν τη θέα.

Αυτές οι φωτογραφίες μου αρέσουν. Αυτό προσπάθησα να φωτογραφίσω κι εγώ, κι ενώ πολλοί αναζητούσαν ένα σημείο με "καθαρή" θέα, εγώ αντίθετα έμεινα πεισματικά, πίσω από εμπόδια. Κι όταν αποφάσισα να κινηθώ τα τελευταία λίγα λεπτά που βούταγε ο ήλιος, πάλι εμπόδια έψαξα να βρω και να τα φωτογραφίσω...

Μείναμε εκεί αρκετές ώρες, μέχρι να τον δούμε να βουτάει στα νερά και τελικά να χάνεται.
Νομίζω ότι άξιζε ο κόπος και οι ώρες αναμονής...

Οι ξένοι χειροκρότησαν με τη δύση του. Δεν είναι αστείο; Μου φάνηκε αστείο! Άξιζε ακόμα και η στιγμή, που έβλεπες χιλιάδες ανθρώπους να φεύγουν μαζικά! "Η Οία είναι μόνο για το ηλιοβασίλεμα. Όταν δύσει ο ήλιος, όλοι εξαφανίζονται. Δεν έχει βραδυνή ζωή"! Έτσι δεν είπαν οι φίλοι μου; Ε, αυτό κι έγινε!

Νομίζω ότι είναι λάθος τους που φεύγουν αμέσως. Δεν ξέρουν ότι στην Ελλάδα, τα γλυκύτερα και ζεστότερα χρώματα, τα παίρνει ο ουρανός μετά τη δύση! Έτσι δεν είναι;

Όπως και να ΄χει, η Οία αποκτάει ομορφιά, ακόμα και μετά τη δύση του ήλιου. Εύχομαι και ελπίζω, να την ξαναδώ σύντομα!

Οία, Σαντορίνη

Στην όμορφη Οία. Με περισσότερα λόγια, σύντομα!

Θηρασιά

Πόρτο Βρώμη-Ζάκυνθος

Στις Αλυκές Ζακύνθου

Στο ηφαίστειο

Σαντορίνη, Παλαιά Καμένη: το ηφαίστειο

Τη 2η μέρα παραμονής στη Σαντορίνη, αποφασίσαμε να πάμε στο Ηφαίστειο, στην Παλαιά Καμένη. Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές εκδρομές καθημερινά για το ηφαίστειο. Μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα στις εξής:
Βόλτα μόνο στο Ηφαίστειο
Βόλτα στο Ηφαίστειο και στα Ζεστά Νερά (θερμές πηγές)
Βόλτα στο Ηφαίστειο, στα Ζεστά Νερά και στη Θηρασιά για φαγητό
Βόλτα στο Ηφαίστειο, στα Ζεστά Νερά, στη Θηρασιά για φαγητό.
Βόλτα στο Ηφαίστειο, στα Ζεστά Νερά στη Θηρασιά για φαγητό και στην Οία για ηλιοβασίλεμα, που είτε γυρίζεις από κει με λεωφορείο, ειτε αν θυμάμαι καλά, γυρίζεις με το πλοίο.

Οι εκδρομές στοιχίζουν από 15 έως 40-45 ευρώ (αν θυμάμαι καλά την πιο υψηλή). Εμείς διαλέξαμε την 3η εκδρομή, αλλά αν ξαναπήγαινα τώρα που ξέρω, θα πήγαινα μόνο στην πρώτη ή έστω και στη δεύτερη. Στη Θηρασιά, πας μόνο για φαγητό ή καφέ κάτω στο λιμάνι, ενώ στην Οία μπορείς να πας μόνος σου το απόγευμα με το λεωφορείο ή άλλο μέσον. Είναι πολλές οι ώρες από το πρωί μέχρι το βράδυ για να μείνεις μόνο για το ηλιοβασίλεμα. Οπότε, δεν αξίζει να χαλάσεις τόσα πολλά λεφτά για τα μεγάλα πακέτα. Αρκεί να πας βόλτα στο Ηφαίστειο, στην παλαιά Καμμένη, η οποία βόλτα φαίνεται ήδη μεγάλη αν είναι κατακαλόκαιρο, κάτω από τον καυτό ήλιο, με φοβερή ζέστη, χωρίς σκιά πουθενά.

Αν πάτε στη Σαντορίνη κατακαλόκαιρο και αποφασίστε να πάτε στο Ηφαίστειο, 3 πράγματα θα έχετε οπωσδήποτε μαζί σας. Νερό, καπέλο και αθλητικά παπούτσια με κάλτσες. Μην κάνετε το λάθος να πάτε χωρίς αυτά. Αν πάτε με παπούτσια τύπου σανδάλια ή σαγιονάρες, ακόμα κι αν είναι καλής ποιότητας όπως ήταν τα δικά μου, θα βασανιστείτε αφού κάθε τρεις και λίγο θα μπαίνουν πετραδάκια μέσα. Δεν είναι τυχαίο, ότι η ξεναγός όταν ξεκινήσαμε φορούσε σαγιονάρες, ενώ εκεί πήγε με αθλητικά.

Όσο για το καπέλο και νερό, είναι επιβεβλημένα. Κάποια στιγμή, νόμιζα πως βλέπω αστράκια από τον ήλιο και τη ζέστη και εκ των υστέρων χάρηκα πολύ που μετά από την επιμονή του καλού μου να αγοράσω καπέλο το έκανα (δεν τα θέλω τα καπέλα γιατί δεν μου πάνε καθόλου, χεχε). Να μη σας πω ότι είναι καλύτερο και ένα φαρδύ, ανοιχτόχρωμο μακρυμάνικο ρούχο, αν κρίνω από την ωραιότατη φωτοδερματίτιδα που έπαθα μετά από τόση έκθεση στον ήλιο!

Ξεκινήσαμε λοιπόν το πρωί από τα Φηρά, για να κατεβούμε με το τελεφερίκ νωρίς το πρωί. Τόσο νωρίς, που τα γαϊδουράκια και τα μουλάρια έπαιρναν κι αυτά το δρόμο για τα 600 σκαλοπάτια και τα καθημερινά τους δρομολόγια.

Φτάσαμε κάτω στο παλιό λιμάνι, στο Γυαλό και θαυμάζαμε τα ιστιοφόρα που κάνουν τα δρομολόγια στο ηφαίστειο, καθώς και τις μεταφορές από και προς τα κρουαζιερόλποια, κάποια από αυτά. Αναρωτιόμουν από τότε που μου τα έδειχνε η Αλεξάνδρα που ζει εκεί, πώς και χρησιμοποιούν τόσο όμορφα ιστιοφόρα, αλλά είδα σε παλιές φωτογραφίες, ότι έτσι ήταν τα πλοιάριά τους παλιά. Οπότε, έχουν κρατήσει το παραδοσιακό χρώμα και εδώ!

Μέχρι να πιούμε ένα καφέ για να έρθει η ώρα να φύγουμε, ο κόσμος που κατέβαινε από τα κρουαζιερόπλοια, έγινε υπερβολικά πολύς! Τόσο η ουρά για το τελεφερίκ, όσο και για τα τετράποδα, ήταν πια της υπομονής.

Κάποια στιγμή φύγαμε και αφήσαμε την ουρά να μεγαλώνει. Οι αποστάσεις από τα Φηρά προς τα νησάκια απέναντι είναι μικρές. Από δέκα έως είκοσι λεπτά η πιο μακρυνή.
Η ηφαιστιακή δραστηριότητα στα αρχαία χρόνια, δημιούργησε το σύμπλεγμα των νησιών Θήρα, Θηρασιά και Ασπρονήσι. Έτσι, η Στρογγύλη (λεγόταν έτσι λόγω του σχήματός της), κατακρημνήστηκε και έφτιαξε τη σημερινή καλντέρα. Ο ενεργός κρατήρας που υπάρχει πάνω στην Παλαιά Καμένη, εξεράγη για τελευταία φορά το 1950. Τα δύο νησιά, η Παλαιά και η Νέα Καμένη, δεν είναι τίποτα άλλο, από ηφαιστιακή λάβα που ξεχύθηκε μετά από έκρηξη. Ηφαίστειο, είχαμε ξαναδεί πηγαίνοντας στην Αίτνα. Οι ομοιότητες και οι διαφορές πολλές. Στη Σικελία προσέγγιζες το ηφαίστειο από ξηράς, ενώ εδώ, από τη θάλασσα.

Καθώς πλησιάζεις, τα νερά αλλάζουν χρώμα λόγω της ύπαρξης θειαφιού. Στη Νέα Καμένη μάλιστα, υπάρχει και αισθητή διαφορά θερμοκρασίας στο νερό κοντά στο νησί.

Δεν υπάρχει σημείο στη Σαντορίνη που να μην είδα οργάνωση. Έτσι κι εδώ, καθώς φτάνεις στο νησί, πληρώνεις 2 ευρώ εισητήριο για το Ηφαίστειο στο Δήμο, αφού έχει ανακυρηχτεί φυσικό μουσείο. Λένε, πως το ηφαίστειο δίνει εκρήξεις ανά 70 χρόνια περίπου και ειδικοί παρακολουθούν κάθε δραστηριότητά του. Οι Σαντορινιοί λένε πως έχουν μάθει να ζουν με το ηφαίστειο και πως μια έκρηξη δίνει πάντα σημάδια αρκετά πριν γίνει. Δεν φοβούνται τον ενεργό κρατήρα της Παλαιάς Καμένης, αλλά περισσότερο, έναν υποθαλάσσιο που βρίσκεται κοντά στην Οία.

Ο δρόμος για τον ενεργό κρατήρα, είναι περίπου μισή ώρα (ή λίγο παραπάνω) περπάτημα, σε δύσβατο και ανηφορικό δρόμο. Στην πρώτη στάση, κρίνεις αν αντέχεις να συνεχίσεις ή όχι... Πάντως εγώ, ένιωσα να τα κακαρώνω όταν έφτασα επάνω. Σπάνια έχω νιώσει έτσι από πολλή ζέστη και ήλιο. Βέβαια, πέσαμε σε εποχή με 35άρια και είμαι σίγουρη ότι εκεί πάνω είχε πολύ περισσότερο.

Για να φτάσεις εκεί, ακολουθείς συγκεκριμένο μονοπάτι και οι συμβουλές είναι να το ακολουθείς πιστά, αφού στους κρατήρες όχι μόνο υπάρχει υψηλή θερμοκρασία, αλλά και αναθυμιάσεις θειαφιού.

Η τρύπα που φαίνεται δεξιά, άτμιζε. Μπορείτε να δείτε την κιτρινίλα στα βράχια από τις ατμίδες θειαφιού.

Ενώ στην τρύπα αυτή, που ήταν πάνω στο μονοπάτι (μάλλον επίτηδες) βάζαμε το χέρι μας (ακόμα κι εγώ) για να νιώσουμε τους 95 βαθμούς θερμοκρασία...

Και δύο βίντεο με τον κρατήρα που ατμίζει και με μια πανοραμική εικόνα του ηφαιστείου!