Βόλτα στο Τραγάκι ΙΙ

Η βόλτα συνεχίστηκε περπατώντας σε χωράφια, σε λιοστάσι με μαζεμένες ελιές, αναμεσα από τα σπίτια του χωριού...

Bόλτα στο Τραγάκι Ι

Βόλτα όμορφη και πολύωρη προέκυψε χτες. Παρόλο που η μέρα ξεκίνησε με νεροποντή, μετά, εξελίχτηκε σε μέρα ιδανική για βόλτα. Το Τραγάκι, είναι ένα χωριό, με το οποίο είμαι συνδεμένη πολύ, αφού κατά την παιδική μου ηλικία, πηγαίναμε σχεδόν κάθε χρόνο, μια και είχαμε εκεί συγγενείς. Μπορεί να γεννήθηκα και να μεγάλωσα στην Πάτρα, αλλά οι γονείς της μάνας μου ήταν ζακυνθινοί και μάλιστα ο παππούς μου, ήταν από το Τραγάκι. Οι συγγενείς ήταν μακρινοί, αλλά αγαπημένοι. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια, μια φιλία με έφερε πάλι σ΄αυτά τα μέρη και βρεθήκαμε να εξερευνούμε μαζί το χωριό. Οι φωτογραφίες που τράβηξα, πολλές. Σας δείχνω μερικές μόνο.

Ξεκινήσαμε με δύσκολα: ανηφοριές...

...που όταν την ανεβείς, έχεις θέα που σε αποζημιώνει...

Περνώντας μέσα από χωράφια, με εγκαταλειμμένα σπιτάκια...

...από αμπέλια...

...θαυμάσαμε όμορφα σπιτάκια...

...χαζέψαμε τα ζωντανά...

...ενώ τα σύννεφα ζωγράφιζαν από πάνω μας...

Περάσαμε από παλιές μπασίες...

...από τη...Βενετία του χωριού :-)

... από πλακόστρωτα...

κι απ' την πλατεία του χωριού!

συνεχίζεται...

Ήλιος ή φεγγάρι

Για ν' ακούσω! Θα ακολουθήσει update με την απάντηση.

update: ένας χλωμός δίσκος ο ήλιος, πριν λίγες μέρες λόγω μεγάλης ομίχλης και υγρασίας (το τελευταίο δεν είναι νέο στο νησί), επέτρεπε μέχρι και να τον φωτογραφήσεις! Δεν είναι πολύ όμορφος;

Σχεδόν ασπρόμαυρες

Κόκκινο!

Πάλι εδώ, αφού έχουμε ιντερνετ μετά από 4 σχεδόν μέρες...

Και αφού δεν μπορώ να πάω ταξιδάκι εκεί που αλλάζουν χρώμα τα δέντρα, φωτογραφίζω τις αλλαγές των φύλλων εδω στο νησί.

Στις όμορφες Μαριές, στην ταβέρνα ΑΕΡΑΣ

Αυτό που ονειρεύομαι κάποτε να φωτογραφίσω

Όταν μου πρωτοέστειλε η Σοφία τέτοιες φωτογραφίες από το Αντόβερ στην Αμερική εδώ και 10-13 χρόνια, νόμιζα πως ήταν ψεύτικες. Και όσες φωτογραφίες έβλεπα με χρωματικές αλλαγές σε φύλλα, πάλι νόμιζα πως ήταν ψεύτικες. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι υπάρχουν δέντρα που αλλάζουν τόσο όμορφα χρώματα μέχρι να πέσουν τα φύλλα τους. Ονειρεύομαι κάποτε να βρεθώ σε μια τέτοια περιοχή. Δεν ξέρω αν θα είναι στην Αμερική, στη Γερμανία ή στην Ελλάδα, αλλά ονειρεύομαι πως θα τα φωτογραφίσω εγώ η ίδια. Εδώ στη Ζάκυνθο, δεν βλέπεις αυτό το φαινόμενο. Είναι συγκεκριμένα τα δέντρα που αλλάζουν χρώμα. Εδώ το βλέπεις μόνο σε κισσούς και σε ορισμένους θάμνους! Μέχρι να πάω και να τα φωτογραφίσω η ίδια, συνεχίζω να τα θαυμάζω από τις φωτογραφίες που μου έστειλε η Σόφι, στη διαδρομή από το Αντόβερ.

Στις όμορφες Μαριές

Χτες, η μέρα προσφερόταν για εκδρομούλα. Οι τελευταίες μέρες, ήταν προκλητικά καλές για την εποχή. Μετά το μεσημεριανό, ανηφόρισα για τις Μαριές. Παρόλο που όταν περνούσα μέσα από χωριά, η κίνηση ήταν αυξημένη για Κυριακή λόγω των εκλογών, πάνω στα βουνά, ήμουν εντελώς μόνη.

Σταμάτησα να θαυμάσω το πράσινο (που ακόμα δεν έχουν κάψει...) και να βγάλω μερικές φωτογραφίες. Εγώ και τα βουνά. Κανείς άλλος! Όμορφα!!!



Φωτογράφισα κούμαρα και αυτό το ροζουλί, που δεν ξέρω τι είναι και συνέχισα το δρόμο μου.



Λίγο πριν τις Μαριές, πάνω σε μια στροφή, κοιτάζοντας τον ορίζοντα, αρχίζεις να αναρωτιέσαι: Τι είναι αυτό που βλέπω; Θάλασσα ή σύννεφα;

Για να σας δω αν θα μαντέψετε σωστά!!! Τι νομίζετε πως είναι;

Έφτασα στην ταβέρνα Αέρας, στις Μαριές, στο δρόμο για το Πόρτο Βρώμη. Παρόλο που οι πυρκαγιές και τα καιρικά φαινόμενα τα τελευταία δύο χρόνια λες και έχουν βαλθεί να καταστρέψουν το όμορφο τοπίο εκεί, η ομορφιά, καλά κρατάει...Δεν συμφωνείτε;

Βόλτα

Αγρότης μόνος...ταΐζει :-)

Χρυσάφι!

Παίζουμε κρυφτό;

Καλό μήνα!

Μπα....ΟΧΙ!