Φέτος, στην Κέρκυρα, αποφάσισα να πάρω μαζί μου το μεγάλο τρίποδο. Επειδή θα πήγαινα με το αεροπλάνο, πήρα μόνο μια μικρή βαλιτσούλα, στην οποία χωρούσαν ίσα-ίσα τα απαραίτητα. Είχα σκοπό να πάρω μαζί το τρίποδο, ακόμα κι αν το βάσταγα στο χέρι...Περιττό να σας πω, ότι αναγκάστηκα μέχρι και να λύσω ένα τμήμα του, προκειμένου να χωρέσει διαγωνίως στη βαλίτσα. Τα κατάφερα όμως.

Αναρωτιόμουν αν θα είχα μούτρα να βγάλω το τρίποδο μπροστά σε κόσμο. Ενδρεπόμην βλέπετε... Επειδή όμως, όποιος ντρέπεται στερεύεται κι εγώ δεν ήθελα να στερηθώ βραδυνές φωτό, το έβγαλα. Μήπως με ήξεραν; σκέφτηκα... Άλλη μια τουρίστρια με τρίποδο...

Βέβαια, η εικόνα θα ήταν αστεία, διότι το τρίποδο είναι μεγάλο (όχι τόσο σε όγκο, αλλά σε ύψος) και η μηχανή μια πορδή με το συμπάθειο...Αλλά σκοτίστηκα. Αυτή έχουμε, με αυτή βγάζουμε...

Το τελευταίο βράδυ λοιπόν, πήρα το τριποδάκι ανα χείρας και κατάκοπη, γιατί είχα περπατήσει κοντά 6 ώρες εκείνη τη μέρα, πήγα βόλτα στην παλιά πόλη. Αφού το καλοσκέφτηκα, το έβγαλα...

Έπρεπε να είναι αργά, για να μην έχει πολύ κόσμο, αλλά όχι τόσο αργά που να είναι όλα τα φώτα σβηστά. Η αλήθεια είναι, ότι λόγω των ενδοιασμών δεν είχα το καλύτερο αποτέλεσμα, αλλά είχα βραδυνές φωτό από την Κέρκυρα που ήθελα και είχα σκιές από ανθρώπους που μου αρέσουν πολύ να βγαίνουν στις βραδυνές φωτό......