Showing posts with label Ερείπια. Show all posts
Showing posts with label Ερείπια. Show all posts

Monday, January 24, 2011

Η φιδωτή σκάλα

Τα έντονα χρώματα από τη 2η φωτό και κάτω, είναι αποτέλεσμα παιχνιδίσματος με τη μηχανή :-)
Το μέρος αυτό, μου το είχε δείξει πρώτη φορά η φίλη μου η Μαρία. Είναι αστείο πώς η ζωή τα φέρνει μερικές φορές και αυτό που λέμε "είναι πολύ μικρός ο κόσμος", να ισχύει ακόμα και στον κόσμο του ίντερνετ. Μέσα από τις φωτογραφίες και εκείνη την ανάρτηση τότε, γνώρισα τον ιδιοκτήτη του κτήματος αυτού και σύντομα ελπίζω να έχω τη χαρά να ξεναγηθώ και να φωτογραφίσω από κοντά, αυτή την πανέμορφη σκάλα!




Monday, October 26, 2009

Ακρωτήρι Club

Για όλους εμάς τους φανατικούς θαμώνες του παλιού κλαμπ. Όχι. Δεν παραβίασα πάλι τις πόρτες του για να φωτογραφίσω. Οι φωτό είναι παλιές...









Monday, March 30, 2009

Ακρόπολη

Πίσω ξανά. Το ταξιδάκι συμπεριλάμβανε τρέξιμο, ξενύχτι, καθόλου ελεύθερο χρόνο και βόλτα στην Ακρόπολη. Περάσαμε όμως ωραία... :-)




Friday, February 06, 2009

Βόλτα απογευματινή

Μετά από πολυυυυυυυύ καιρό επιτέλους ξαναείδαμε πως είναι ο ήλιος. Κοντέψαμε να τον ξεχάσουμε από την πολλή βροχή. Χτες το απόγευμα άδραξα την ευκαρία και βγήκα περτσεσίο. Πήρα τη μηχανούλα μου, το τηλεφωνάκι μου και την έκανα. Το πρώτο πράγμα που φωτογράφισα ήταν μια αμυγδαλιά που μόλις άρχισε να ανθίζει.

Μετά, είδα το πρώτο κουρκουτσέλι (που σύντομα θα καταλήξει στο πιάτο μου). Τα θυμάστε τα κουρκουτσέλια;

Μετά, είδα μερικά όμορφα δενξερωπωσταλένε και δίπλα του ακριβώς ένα άλλο δενξέρωπωστολένε. Κουκλάκια ήταν πάντως! :-)))

Στη συνέχεια σκεφτόμουν ότι ωραία είναι η βόλτα, αρκεί να μην εμφανιστεί κανένα σκυλί. Τι το ΄θελα και το σκεφτόμουν η σαββατογενημένη; Δεν μελέταγα να μου ΄πεφτε κανένα λαχείο; Περνώντας έξω από κάτι σπίτια με ανοιχτά τα πορτόνια, πετάχτηκε από μέσα ένα κωλ.... εεεε σκυλάκι ήθελα να πω. Ευτυχώς, όπως και στο παρελθόν δεν ψάρωσα. Ευτυχώς -ξαναλέω- κάτω υπήρχαν κάτι πετρούλες. Έκανα πως θα σηκώσω μία και τα 'κανε πάνω του ο Ιντεφίξ! Δεν την πέταξα, αλλά τα σκυλιά φοβούνται όταν κάνεις την κίνηση πως παίρνεις κάτι από κάτω. Μωρέ...εχε χάρη που δεν τα φοβάμαι και δεν το μυρίζουν, γιατί όπως ξέρετε, τα σκυλιά μυρίζουν το φόβο και γι' αυτό ορμάνε: επειδή έχουν το πάνω χέρι. Τέσπα...μου γαύγισε λίγο, του γαύγισα κι εγώ, του έδειξα και την πετρούλα λέγοντας "κοίτα εγώ τι έχω"! και συνέχισα ανενόχλητη. Πάνω εκεί είδα αυτό....

Μετά, χάζεψα λίγο μια παλιά βρύση και το χάλι που την έχουν κάνει...
(Μαρία ήρθα στη γειτονιά σου)

...ένα παλιό σπίτι...

Έμεινα να χαζεύω λίγο τη θάλασσα του Κρυονεριού...

Τα σκαλοπάτια τ΄ουρανού...

...και πήρα το δρόμο του γυρισμού. Στο γυρισμό, ήμουν προετοιμασμένη για το σκύλαρο. Είχα φυλάξει την πέτρα στην τσέπη μου! χεχε! Με το που βγήκε στην πόρτα του την έδειξα. Ευτυχώς που δεν μπέρδεψα τις τσέπες και δεν του πέταξα το τηλέφωνο!!! χεχε! Βέβαια δεν χρειάστηκε να του πετάξω την πέτρα. Φοβήθηκε που έκανα την κίνηση και έτσι με άφησε ήσυχη. Έφτασα αισίως σπίτι μου, ενώ ο ήλιος έγερνε πια...

Έριξα μια ματιά και στο φεγγαράκι που γεμίζει και γύρισα σπίτι μου για καφεδάκι...

Καλή η βόλτα που σας πήγα;