Αρχαίο Ωδείο Πάτρας

Βόλτα στην πόλη που μεγάλωσα

Μιάμιση μέρα στην πόλη που μεγάλωσα. Πάντα είναι όμορφη τα Χριστούγεννα. Οι δρόμοι που φωτογράφισα (εκτός από την πλατεία που είναι στην 1η φωτό), είναι πεζόδρομοι. Ήθελα να ήξερα, πότε θα καταλάβουν κι εδώ στο νησί, ότι οι πεζόδρομοι μόνο ζωντανεύουν μια πόλη...Ο δρόμος με το παντοπωλείο, είναι ένας δρόμος από τον οποίο δεν περνούσα ποτέ. Δεν είχε τίποτα το ενδιαφέρον. Τώρα επιδιώκω να περάσω από κει όταν πηγαίνω...

Καλά να περνάτε!

Στα πάτρια εδάφη

Στα πάτρια εδάφη βρέθηκα το Πσκ μετά από πολύ καιρό.

 Ο καιρός, ό,τι πρέπει για καφεδάκι στη μαρίνα της Πάτρας!

Γιορτινές εικόνες της Πάτρας

Δύση, η συνέχεια

Σκύβω να τραβήξω τις φωτό και να τοποθετήσω τα σύρματα της Δεη σε σημείο που ήθελα. Ακούω πίσω μου μια φωνή να λέει:
-Τραβάς φωτογραφίες για να θυμάσαι τις καλές αναμνήσεις από δω μέσα; (τραβούσα από το 409 νοσοκομείο Πάτρας).
Γυρίζω και βλέπω μια τσιγγανούλα να με ρωτάει.
-Ναι, της απαντάω μισοαστεία-μισοειρωνικά και χαμογελάμε και οι δύο... Τι έχεις εσύ κοπέλα μου και είσαι εδώ μέσα;
Μου απαντάει τραβώντας μια ρουφιξιά από το τσιγάρο της.
-Έχω κάνει τριπλό by pass (!!!!!!!!!!).
-'Εχεις κάνει τριπλό by pass και καπνίζεις;
-Ναι...και είναι και το τελευταίο μου...Δεν έχω άλλο και να δω τι θα κάνω απόψε (η ώρα ήταν μόλις 5.30).
-Βασικά, κοίτα να το κόψεις, γιατί με τριπλό by pass δε λέει...

Τρεις μέρες που έμεινα εκεί, τρεις μέρες και η τσιγγανούλα μέσα. Με το 14χρονο παιδί της να κοιμάται στο κρεβάτι στο διάδρομο απέναντι από αυτή και ενίοτε και ο άντρας της σε άλλο κρεβάτι. Είχαν ζέστη, τροφή και ύπνο δωρεάν για λίγες μέρες...

City lights

Εν κινήσει

Του ήλιου

Αγαπημένο μου ξωτικούλι,
όπως σου έλεγα τις προάλλες, μπορεί να μην φωτογράφησα το

γιατί το έχω φωτογραφίσει άλλες φορές...

Μπορεί επίσης να μη φωτογράφισα ένα

γιατί κι αυτά τα έχω φωτογραφίσει πολλές φορές.

Μπορεί να μη φωτογράφισα

ή

αλλά φωτογράφισα κάτι που το έχω φωτογραφίσει δεκάδες φορές.

Η μέρα μου που ήταν μεγάλη, γεμάτη συναισθήματα και σκέψεις, ξεκίνησε με φωτό από διάφορα σημεία του λιμανιού της Ζακύνθου και έκλεισε με φωτό στη μαρίνας της Πάτρας.

Έτσι, είχα την ευκαιρία να φωτογραφίσω σκηνές με εκτυφλωτικό ήλιο, μέχρι τη στιγμή που άρχισε να δύει. Μέχρι τη στιγμή που άρχισε το εκτυφλωτικό λευκό να γίνεται κίτρινο....

...και πορτοκαλί...

...και κάτι σύννεφα έπαιζαν κρυφτό μαζί του και τον έκρυβαν...

και κάποια πουλάκια περνούσαν με δύναμη μπροστά του για να τον προκαλέσουν...

κι εγώ έμεινα εκεί, μέχρι που άρχισε το ταξίδι του να φτάνει στο τέλος...

...μέχρι που άρχισε να σκουραίνει...

και τέλος να χάνεται όπως κάθε μέρα....

Γι' αυτό ξωτικούλι μου σου λέω. Μπορεί να μη φωτογράφισα το φεγγάρι, αλλά φωτογράφισα τον ήλιο όπως βλέπεις. Και σου αφιερώνω αυτό το ποστάκι, παρόλο που ξέρω πως θα το πληρώσω αυτό που κάνω τώρα και όταν θα ξαναβάλεις ποστ, θα μπω στο μπλογκ σου, (αφού πρώτα αναφωνήσω "ωχ") και κρατώντας την αναπνοή μου θα μπω να δω τι έβαλες! Και θα πάρεις το αίμα σου πίσω (χεχε), γιατί φωτογραφίζεις υπέροχα. Και δεν φωτογραφίζεις μόνο υπέροχα, αλλά τα ποστ σου βγάζουν ψυχή και συναίσθημα. Αφιερωμένο λοιπόν! Σμουτς!

City lights

Staring the stars on the stairs

Γιορτινές εικόνες από την Πάτρα

Καλά να περνάτε! Φιλιά από Πάτρα!