Στο δρόμο

Φτάνει πια!!!

Κόκκινο

crop

Καταγής

Λούχα Ζάκυνθος

Στο δρόμο

Υγρές

Από το βρεγμένο τζάμι του αυτοκινήτου...

Ας μην ξεχάσουμε απόψε το βράδυ να κατεβάσουμε τους διακόπτες μεταξύ 8 και 9 το βράδυ, σε διαμαρτυρία για τις κλιματικές αλλαγές. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Στο λεωφορείο

Τι το ιδιαίτερο έχουν αυτές οι φωτό; Τίποτα! Τίποτα, εκτός από το γεγονός ότι είναι αντανακλάσεις πάνω στο τζάμι του λεωφορείου. Θάλασσα και βουνά καθρεφτίζονταν πάνω στο τζάμι τόσο εντονα, που ούτε καν φαίνεται τι πραγματικά είναι έξω από αυτό...

Η πόλη ξυπνάει...2

Ομίχλη (αυτή)

«Τι θα γίνει αγάπη μου; Θα σταματήσουμε για κούμαρα; Τόση ώρα στο λέω!»

Αμάν! Άντρες! Όλο το απόγευμα του έλεγε να σταματήσουν για κούμαρα. Ούτε για μέλι σταματήσανε, ούτε για κούμαρα. Αμ η γκρίνια του εκείνη τη μέρα; Πού τη βάζεις; Φυσικά δεν ήθελε να πάμε ούτε στη μαμά στο χωριό. Γι’ αυτό γκρίνιαζε από το πρωί. Το ένα του ξίνιζε, το άλλο του βρώμαγε! Αχ...δεν την άκουσε τη μανούλα της όταν έπρεπε. Τώρα...τώρα...φάτον!

«Γιατί σταματήσαμε αγάπη μου; Για κούμαρα;»
«Σταματήσαμε γιατί έχει σκάσει η φούσκα μου. Γι’ αυτό σταματήσαμε».
«Ε! Ευκαιρία να μου κόψεις κι ένα κλαδάκι κούμαρα! Να, να! Εκεί έχει κούμαρα. Να μου κόψεις ένα κλαδί. Όχι αυτό. Λίγο πιο κάτω. Όχι αυτό, δεν έχει πολλά επάνω. Να! βλέπω κι άλλα παρακάτω...Μα στραβός είσαι και δεν τα βλέπεις; Μα τι άχρηστοι που είσαστε εσείς οι άντρες! Αν δε σας λέμε εμείς τι να κάνετε, για τίποτα δεν είστε ικανοί! Προχώρα λίγο παρακάτω! Μα που πας; Όχι τόσο μακριά! Θα χαθείς!

«Μα που πήγε; Χάθηκε ο άχρηστος; Μα τι είναι αυτοί οι άντρες; Ανίκανοι για οτιδήποτε»...
..............
"Είναι και βρεγμένα τα τζάμια του αυτοκινήτου! Πω πω θολούρααααα...τίποτα δε βλέπω"!
..............
«Μα που εξαφανίστηκε; Αρχίζω και ανησυχώ. Λείπει πάνω από 10 λεπτά. Είναι δυνατόν τόση ώρα να κάνει να αδειάσει η φούσκα του; Προστάτη έχει»;
............
«Τι αστεία είναι τώρα αυτά; Δεν περνάει και κανένα αμάξι σ’ αυτή την ερημιά! Ααααααα…να τον πάρω στο κινητό! Πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα»;
«Τηλεφωνησέεεεεεεε της...» αρχίζει και χτυπάει σε ήχους του Βασίλη Καρρά το κινητό δίπλα της.
«Α τον άχρηστο! Δεν το πήρε μαζί! Εμ όταν χρειάζονται τα ρημάδια, τότε τα ξεχνάς!
Να ρίξω μια ματιά τριγύρω»
...........«Μόνο τις κορφές των δέντρων βλέπω μ’ αυτή την ομίχλη...και κοντεύει να σκοτεινιάσει. Θα βγω έξω από το αμάξι να σταματήσω κανένα αυτοκίνητο. Κάποιος θα με δει. Είναι και ανοιχτά τα φώτα…Έχει περάσει μισή ώρα! Τι θα κάνω;;; Δεν περνάει ψυχή!


Θα κορνάρω! Αυτό θα κάνω! Θα κορνάρω μήπως ακούσει την κόρνα και εμφανιστεί»!
Μπι μπιιιιιιιιιιιιιιιιιιπ!
.........
.........
Τι είναι αυτό που βλέπω! Να 'τος! Να 'τος!!!
«Λουκουμαδάκι μουυυυυυυ...μα που χάθηκες»;;;
Τι άχρηστος Θεέ μου! Έρχεται ΧΩΡΙΣ κούμαρα!!!

φωτό: Λούχα Ζάκυνθος

Crying behind the windscreen

Ήταν η τελευταία φορά που βρίσκονταν. Το 'ξεραν και οι δύο. Δεν το είπαν με λόγια. Μιλούσαν τα μάτια, μιλούσαν οι νευρικές κινησεις των χεριών, μιλούσαν οι κοφτές λέξεις...


Πέρασαν μαζί όλη τη νύχτα. Αναπόλησαν, θυμήθηκαν, έκλαψαν, αλληλοκατηγορήθηκαν... Μείναν μαζί μέχρι το ξημέρωμα.

Μείναν εκεί μέχρι που η νύχτα έσβησε τα φώτα της. Πλανεύτρα νύχτα που όλα τα καλύπτει.

Κατηφόρισαν για να πάρουν τα αυτοκίνητά τους από κει που τα είχαν αφήσει. Πάντα χωριστά. Πάντα με δύο αυτοκίνητα. Δε γινόταν αλλιώς. Ζούσαν μέσα σε ένα παράνομο όνειρο.
Πόσο ήθελε να μπει στο πρώτο καράβι και να έφευγε...Πως θα ήταν οι μέρες της από δω και πέρα; Σκούρες και σκοτεινές σαν αυτή που ξημέρωνε; Γκρίζα και βαριά σαν τα σύννεφα; Πώς θα άντεχε να συνεχίζει να ζει έτσι; Χωρίς αυτόν; Έστω ετσι όπως τον είχε;


Κάθισαν μαζί στα σκαλοπάτια για τελευταία φορά. Έμειναν αμίλητοι να παρακολουθούν τον ήλιο που ερχόταν απ΄ την ανατολή.

Μιαν ανατολή που έκαιγε τα ξενυχτισμένα και κλαμένα μάτια τους.

Είχε φτάσει το τέλος. Είπαν μόνο ένα απλό "γειά". Μπήκαν στα αυτοκίνητά τους... Ακόμα κι αυτός ο ήλιος έπαιζε μαζί της. Την κορόιδευε μέσα από το τζάμι του αυτοκινήτου της. Θάλασσα και βράχος είχαν γίνει ένα!

Άργησε να βάλει μπρος τη μηχανή. Να 'ταν άραγε σημαδιακή η εικόνα που έβλεπε στο παρμπρίζ; Ο ήλιος καρφωμένος στο σταυρό της αγαπημένης τους εκκλησίας, στο σημείο που συναντιόντουσαν πάντα...Λες να άλλαζε κάτι; Τελευταία στιγμή;


Ξεκίνησε τη μηχανή. Έφυγε και κοίταξε από τον καθρέφτη της. Ήταν ένα παιχνίδι που έκαναν πάντα. Αυτός την ακολουθούσε και την ένευε από τον καθρέφτη. Σήμερα όμως; Σήμερα έστριψε το αμάξι του στην αντίθετη κατεύθυνση. Έφυγε προς την άλλη πλευρά. Δε γύρισε καν να την κοιτάξει...


Άδειος ο δρόμος...Τίποτα...


Ναι...ήταν το τέλος. Έπρεπε να το δεχτεί. Είχαν όλα τελειώσει. Οδήγησε με μάτια θολά. Δεν έβλεπε που πήγαινε. Τα δάκρυα την εμπόδιζαν να δει. Σταμάτησε στην άκρη. Έκλαψε ώρα πολλή μέχρι που δεν είχε άλλα δάκρυα. Κοίταξε έξω.


Ο ήλιος έβαζε φωτιά στα σύννεφα για να περάσει. Κάτι σκίρτησε μέσα της. Κάτι την ταρακούνησε. Τι ήταν αυτό; Ανακούφιση; Ναι! Ένιωθε ανακούφιση!!! Ένιωσε ελεύθερη!!! Πόσο καιρό είχε να νιώσει ελεύθερη; Σκούπισε τα δάκρυά της. Έτσι θα έκανε κι αυτή. Θα έβαζε φωτιά στο χτες. Θα το έκανε άκρη για να περάσει και να συνεχίσει. Ξεκίνησε τη μηχανή και τη ζωή της μαζί!
Βρρρρρρρρρρουμμμμμμμμμμμμμμμμ.............................................



Το έργο παίζεται και στην αίθουσα Windscreen λόγω της αδυναμίας του ιδιοκτήτη για τα αυτοκίνητα.