Tuesday, October 30, 2007

Crying behind the windscreen

Ήταν η τελευταία φορά που βρίσκονταν. Το 'ξεραν και οι δύο. Δεν το είπαν με λόγια. Μιλούσαν τα μάτια, μιλούσαν οι νευρικές κινησεις των χεριών, μιλούσαν οι κοφτές λέξεις...


Πέρασαν μαζί όλη τη νύχτα. Αναπόλησαν, θυμήθηκαν, έκλαψαν, αλληλοκατηγορήθηκαν... Μείναν μαζί μέχρι το ξημέρωμα.

Μείναν εκεί μέχρι που η νύχτα έσβησε τα φώτα της. Πλανεύτρα νύχτα που όλα τα καλύπτει.

Κατηφόρισαν για να πάρουν τα αυτοκίνητά τους από κει που τα είχαν αφήσει. Πάντα χωριστά. Πάντα με δύο αυτοκίνητα. Δε γινόταν αλλιώς. Ζούσαν μέσα σε ένα παράνομο όνειρο.
Πόσο ήθελε να μπει στο πρώτο καράβι και να έφευγε...Πως θα ήταν οι μέρες της από δω και πέρα; Σκούρες και σκοτεινές σαν αυτή που ξημέρωνε; Γκρίζα και βαριά σαν τα σύννεφα; Πώς θα άντεχε να συνεχίζει να ζει έτσι; Χωρίς αυτόν; Έστω ετσι όπως τον είχε;


Κάθισαν μαζί στα σκαλοπάτια για τελευταία φορά. Έμειναν αμίλητοι να παρακολουθούν τον ήλιο που ερχόταν απ΄ την ανατολή.

Μιαν ανατολή που έκαιγε τα ξενυχτισμένα και κλαμένα μάτια τους.

Είχε φτάσει το τέλος. Είπαν μόνο ένα απλό "γειά". Μπήκαν στα αυτοκίνητά τους... Ακόμα κι αυτός ο ήλιος έπαιζε μαζί της. Την κορόιδευε μέσα από το τζάμι του αυτοκινήτου της. Θάλασσα και βράχος είχαν γίνει ένα!

Άργησε να βάλει μπρος τη μηχανή. Να 'ταν άραγε σημαδιακή η εικόνα που έβλεπε στο παρμπρίζ; Ο ήλιος καρφωμένος στο σταυρό της αγαπημένης τους εκκλησίας, στο σημείο που συναντιόντουσαν πάντα...Λες να άλλαζε κάτι; Τελευταία στιγμή;


Ξεκίνησε τη μηχανή. Έφυγε και κοίταξε από τον καθρέφτη της. Ήταν ένα παιχνίδι που έκαναν πάντα. Αυτός την ακολουθούσε και την ένευε από τον καθρέφτη. Σήμερα όμως; Σήμερα έστριψε το αμάξι του στην αντίθετη κατεύθυνση. Έφυγε προς την άλλη πλευρά. Δε γύρισε καν να την κοιτάξει...


Άδειος ο δρόμος...Τίποτα...


Ναι...ήταν το τέλος. Έπρεπε να το δεχτεί. Είχαν όλα τελειώσει. Οδήγησε με μάτια θολά. Δεν έβλεπε που πήγαινε. Τα δάκρυα την εμπόδιζαν να δει. Σταμάτησε στην άκρη. Έκλαψε ώρα πολλή μέχρι που δεν είχε άλλα δάκρυα. Κοίταξε έξω.


Ο ήλιος έβαζε φωτιά στα σύννεφα για να περάσει. Κάτι σκίρτησε μέσα της. Κάτι την ταρακούνησε. Τι ήταν αυτό; Ανακούφιση; Ναι! Ένιωθε ανακούφιση!!! Ένιωσε ελεύθερη!!! Πόσο καιρό είχε να νιώσει ελεύθερη; Σκούπισε τα δάκρυά της. Έτσι θα έκανε κι αυτή. Θα έβαζε φωτιά στο χτες. Θα το έκανε άκρη για να περάσει και να συνεχίσει. Ξεκίνησε τη μηχανή και τη ζωή της μαζί!
Βρρρρρρρρρρουμμμμμμμμμμμμμμμμ.............................................



Το έργο παίζεται και στην αίθουσα Windscreen λόγω της αδυναμίας του ιδιοκτήτη για τα αυτοκίνητα.

22 comments:

  1. Όσκαρ!!! Και για τις φωτογραφίες αλλά και για το κείμενο!!!

    Μου αρέσει πολύ αυτό το στυλ! Ελπίζω να συνεχίσεις να μάς προσφέρεις και άλλα τέτοια «διαμάντια»!

    Όταν μπήκα στο blog σου, πάντως, σκέφτηκα: «Ουάου!». Οι πρώτες φωτό, σε συνδυασμό με το μαύρο φόντο, σου κόβουν την ανάσα!

    Πολλά μπράβο!

    ReplyDelete
  2. πολύ ωραίες φωτό deli, τόσο, που ο καθένας έχει το σκηνικό για το δικό του σενάριο.
    καλημέρα :)

    ReplyDelete
  3. Πέννυ, ευχαριστώ πολύ! Θα προσπαθήσω κάποιες φωτό να συνοδεύονται από κείμενα.

    Μαγισσούλι, έτσι είναι. Ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία με οδηγό τις φωτό...

    ReplyDelete
  4. Πολύ όμορφη ιστορία!!Εγώ θα ήθελα άλλο τέλος..αλλά δεν γίνεται ε?
    Καλά ,για τον μόνο λόγο που το δέχομαι όλο αυτό είναι επειδή στο τέλος έχει μια ανατολή ..Μια ελπίδα!!

    Καταπληκτικό !

    ReplyDelete
  5. Tdjm, θα φτιάξουμε και ιστορία με happy end! Don't worry!

    ReplyDelete
  6. Kαθόλου δεν ανησυχώ..Το ξέρω πως είσαι ικανή και για θαύματα!!!
    Μάλλον μόνο για θαύματα!

    ReplyDelete
  7. Η ιστορία πολύ μου άρεσε και έδεσε ....γάντι με τις εξαιρετικές εικόνες.
    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    ReplyDelete
  8. Καλή μου Tdjm, υπερβάλλεις... :-)

    Φ.Μ. ευχαριστώ πολύ!

    ReplyDelete
  9. Ναι, ναι, θα φτιάξουμε, θα φτιάξουμε. (Ιστορία με happy end εννοώ)

    ReplyDelete
  10. Αυτό είναι το σωστό photo blog! Μας ταξιδεύει όχι μόνο με τη δύναμη των χρωμάτων αλλά και της τέχνης του γραπτού λόγου. Αυτή είσαι!

    ReplyDelete
  11. o ηλιογράφος και η tdjm
    έγραψαν αυτα που ήθελα να σου πω :)
    ...οπότε τους ευχαριστώ !
    επίσης να σου πω ότι από το πρώτο κιόλας επεισόδιο έχω γίνει φανατική τηλεθεάτρια!!!
    φιλιά και πάντα τέτοια ;)

    ReplyDelete
  12. Κωνσταντίνε...ποιοοοοοοοοοοοοοοοοοοός έχει φτιαχτεί εδώ; Ε; :-)

    Ηλιογράφε, να δω που θα βρίσκω συνεχεια ιδέες όμως. Σας κακομαθαίνω μου φαίνεται!

    Νατάσσα, άντε να δούμε πού θα πάει...

    ReplyDelete
  13. χορτασε το ματι μου οριζοντες...

    ReplyDelete
  14. Καλησπερα
    Το ειδα πρωτη προβολη στον κινηματογραφο Fatal car.
    Καταπληκτικο σεναριο.

    ReplyDelete
  15. Μάμα, αφιερωμένοι τότε!

    Καλώς το λικεράκι. Ευχαριστώ πολύ!

    ReplyDelete
  16. edo ime kai go! irtha pali!
    poli kalo to stori, san na diavaza arlekin einai... Ti ine afto nea moda? mia vdomada elipsa kai den xero ti exo xasi?

    ReplyDelete
  17. Ωωωωω Γιάννη! Γύρισες; ή μας βλέπεις από τη Ρόδο;
    Νέα μόδα; Λες να κάνουμε μόδα στα ποστ; Όχι καλέ! Απλά ντύσαμε με λόγια μερικές εικόνες...

    ReplyDelete
  18. Ομορφα τα δέσατε .
    Λόγια και εικόνες.
    Μια-δυό εικόνες δεν μου άνοιξαν
    μα τελικά η ταινία παίχτηκε.
    Καλή σας συνέχεια! :))

    ReplyDelete
  19. Αχ παιδιά, μου ανοίξατε...την όρεξη για ταξίδια! Να είστε καλά!

    ReplyDelete
  20. Aqua, Roadartist, ευχαριστούμε!

    ReplyDelete
  21. θαυμάσια τα κείμενα μαζί με τις φωτο...πολύ καλό Κική :)
    να συνεχίσεις...σου παει!

    ReplyDelete
  22. Cook, ευχαριστώ!

    ReplyDelete