Monday, May 26, 2008

Μπούκα-Ζάκυνθος

Αυτό το μέρος είναι συνδεμένο με τα παιδικά μου χρόνια. Από μικρή ερχόμουν στη Ζάκυνθο για διακοπές. Κάτι η καταγωγή της μάνας, κάτι η αγάπη του πατέρα για το νησί, ερχόμασταν κάθε χρόνο έστω για μία βδομάδα. Συνήθως για περισσότερο. Σ' αυτό το σπιτάκι στο βάθος μείναμε 2 χρονιές καλοκαίρι. Πρέπει να ήμουν 11-12 χρονών. Προσπάθησα να πλησιάσω κοντά αλλά ήταν αυτός ο βρωμόσκυλας (εεεε...αυτο το ευγενικό ζωάκι ήθελα να πω) που δε σταμάτησε να γαυγίζει όσο ήμουν εκεί μπροστά, άδετος και φοβήθηκα μη μου ορμήσει. Καλου κακού είχα και την πόρτα του αυτοκινήτου μισάνοιχτη :-)

Κάθε μεσημέρι τρώγαμε σ' αυτο το πέτρινο τραπέζι. Το σπίτι είχε μια μικρη κουζίνα και η μάνα μαγείρευε. Τι διακοπές άραγε ήταν γι' αυτή; Ήταν όμως καλές ακόμα και γι' αυτή, γιατί από κάτω ακριβώς ήταν η θάλασσα. Δύο φορές τη μέρα μπάνιο. Τι όμορφα χρόνια...

Σ' αυτό το ταβερνάκι τρώγαμε όταν δε μαγείρευε η μάνα, ή μαζευόμαστε όλα τα παιδιά που έμεναν εκεί κοντά και παίζαμε. Οι μεγάλοι έπαιζαν τάβλι και τα λέγανε.

Σ' αυτη την παραλία περνούσαμε ώρες ατέλειωτες. Βόλτες με μια μικρή βαρκούλα του θείου. Κουπί or not κουπί; Κουπί και άγιος ο Θεός. Ο μεγάλος αδερφός τράβαγε κουπί κι εμείς (εγώ και η μεγαλύτερη αδερφή), κυρίες, απολαμβάναμε. Φυσικά τραβούσαμε κι εμείς κουπί όταν χρειαζόταν ή όταν θέλαμε να αποδείξουμε ότι κι εμείς μπορούμε. Ειδικά εγώ, μέσα σ' όλα. Άλλωστε, με τον αδερφό μου πάντα ταιριάζαμε στις σκανταλιές και ήμουν πάντα συνεργός του.

Τότε, υπήρχαν μόνο 2-3 σπίτια ενοικιαζόμενα εκεί και κάποια που έμεναν μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής. Άχτιστο μεγάλο κομμάτι γης. Τώρα, μετά από τόσα χρονια, υπάρχουν πολλά ενοικιαζόμενα, πολλές όμορφες ιδιωτικές κατοικίες και ένα περιποιημένο μπαράκι εκεί. Το Abra Catabra. Με τα δεντράκια του, με το γκαζόν του, με όλα τα καλά. Χαίρομαι που είναι περιποιημένο και ταιριάζει με το περιβάλλον εκεί.

Στη θάλασσα που κάναμε μπάνιο, τώρα κάνουν μπάνιο οι ένοικοι μεγάλου ξενοδοχείου. Απορώ πώς γλύτωσε εκείνο το σπιτάκι και δεν έχει πουληθεί ακόμα. Μπροστά από το σπιτάκι, ολόκληρη ξενοδοχειακή μονάδα.

Το μπαράκι με θέα τη διπλανή παραλία και το λιμανάκι του Γάιδαρου.

Δεν είναι όμορφα; Ήθελα πολύ καιρό να φωτογραφίσω αυτό το μέρος. Να προλάβω να φωτογραφίσω το σπιτάκι που έμενα πριν προλάβει και εξαφανιστεί λόγω τουρισμού. Μια μέρα του Μαρτίου, ένα πρωί, πήρα τους δρόμους και τράβηξα κατά τις ανατολικές αυτές παραλίες.

Τράβηξα μερικές φωτό, μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα. Μια τελευταία, από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου...


Καλή εβδομάδα και καλή συνέχεια στα παιδιά που δίνουν εξετάσεις...

16 comments:

  1. Πολύ μου άρεσε αυτό το post.
    Αυτό θα πεί photoblogging επιπέδου, και το εννοώ εντελώς.

    ReplyDelete
  2. ωραίες αναμνήσεις, ντυμένες καταπληκτικά με τις όμορφες φωτό σου

    ReplyDelete
  3. πιαδικές φωτοαναμνήσεις :)

    ReplyDelete
  4. Όμορφες πάντα οι αναμνήσεις των ανέμελων παιδικών μας χρόνων και ειδικά των καλοκαιρινών διακοπών.

    Πολύ όμορφες εικόνες,πιο πολύ το σπιτάκι που αντιστέκεται στο νεοπλουτισμό και την επιδειξιομανία, που κυριαρχεί το νεοέλληνα.

    ReplyDelete
  5. τι όμορφη εκπληξη!

    ReplyDelete
  6. Όμορφες αναμνήσεις…
    σε όμορφα ξέγνοιαστα χρόνια,
    Που μένουν ανεξίτηλα στο μυαλό και την ψυχή.
    Άραγε τα εγκόνια μας θα έχουν την ευτυχία
    να απολαύσουν τέτοιες διακοπές ;

    Στο blog μου θα σε ξεναγήσω κι εγώ
    στον τόπο που γεννήθηκα.

    Καλό απόγευμα με φιλί.

    ReplyDelete
  7. Δηλαδή, σα να λέμε...όταν ήσουνα μικρή σε είχανε στη..Μπούκα οι δικοί σου;!

    ReplyDelete
  8. Οι περιγραφές σου, απολαυστικές όπως πάντα, κατορθώνουν σε συνδυασμό με τις φωτογραφίες σου, να ¨μεταφέρουν¨ στα μέρη που αποτυπώνεις, ακόμη και όσους δεν έτυχε ποτέ να τα επισκεφθούν. Όσο για εμάς που τα γνωρίζουμε, καλύτερα να τα θυμόμαστε όπως ήταν παλιότερα, γιατί σήμερα...κλάφτα χαράλαμπε!

    ReplyDelete
  9. Κωνσταντίνε, η γνώμη σας μετράει :-)
    Μερσί!

    Βαγγέλη, ομοίως. Ευχαριστώ!

    Μαγισσούλα, εντελώς!

    Ελένη, τα θυμαμαι νοσταλγικά!

    Νατάσσα, εκπλαγηκατε;

    Ζαφορά, άλλες αναμνήσεις θα έχουν αυτά...

    Διονύση, εντελώς στη Μπούκα! χαχα!

    Δημήτρη, ευχαριστώ. Η γνώμη όσων φωτογραφίζουν (και μάλιστα καλά,) είναι σημαντική. Ναι, μερικά μέρη, καλύτερα να τα θυμόμαστε όπως τα ξέραμε...

    ReplyDelete
  10. "Τότε υπήρχαν 2-3 σπίτια ενοικιαζόμενα..΄Αχτιστο μεγάλο κομμάτι γης"
    ΄Ετσι ήταν και ο Λαγανάς τότε με ένα ταβερνάκι.

    Και πες μου τώρα, αφού έχουν φτιάξει "παλάτια" σήμερα εκεί, εμείς (κι' εγώ βεβαίως), γιατί νοσταλγούμε τα φτωχικά καμαράκια;
    :-)

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    ReplyDelete
  11. Κάπως έτσι ήταν στην αλκυώνα, στο Κατάκωλο.. Τι μου θύμησες, ίδια θάλασσα παράλληλες οι παραλίες..

    ReplyDelete
  12. Γλαρένια, επειδή ήταν τα χρόνια της αθωότητας...:-)

    Κατερίνα, οι παραλίες οι νοτιοανατολικές, μοιάζουν πολύ με αυτή που λες.

    ReplyDelete
  13. Κοινές οι αγάπες μας βλέπω Κίκι μου, αν κι εσενα ζυμωμένες απο παιδικής ηλικίας!Εγω δεν έφτανε εκεί η χάρη μου,αλλά τώραααα... όσο ακόμα αντιστέκεται,απολαμβάνω.
    Κάποιοι περισσότεροι,έστω και με καθυστέρηση 4-5 χρόνων θ απολαύσουν και τη δική σου γραφή εν μέσω απολαυστικών αναμνήσεων και φωτογραφιών (ξέρω οτι μου επιτρέπεις να ...σε εκθέτω!!!χαχαχαα)
    Φιλάκιαααααα αλμυράαααα

    ReplyDelete
    Replies
    1. Όλο κάπου συναντιόμαστε ε;
      Σμουατς!

      Delete
  14. Πολύ ωραίες φωτογραφίες, ηρθα περαστική απο τη άλλη ζακυνθινιά που σε αγαπάει πολύ και έχει οδηγία για επισκεψη στο μπλογκ σου, και αξιζει πραγματικά που ηρθα απο τη μακρινή σου Θεσσαλονικη, μου αρεσει η θάλασσα και τα παλιά σπιτάκια, τέτοια δειχνω κι εγώ όποτε βρω και φωτογραφισω, να περνας καλά, πολλά φιλιά Μαίρη!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Καλώε τηνε! Να περνάς καλά!

      Delete