Wednesday, September 17, 2008

Περιπέτειες

Διαβάζοντας τις περιπέτειες των τρελοτουριστών στο Χονγκ Κονγκ, θυμήθηκα ότι δε σας είπα ακόμα τη φάση στα τελωνεία όταν φτάσαμε στην Αμερική.
Μετά από 1,5 ώρα πτήση από Αθήνα για Ρώμη, όπου είδαμε από ψηλά την Αθήνα, τις ακτές της Στερεάς Ελλάδας

και τη Γέφυρα του Ρίου-Αντίριου
και μετά από 8,5 ώρες πτήση από τη Ρώμη για Βοστώνη που είδαμε τη Ρώμη από ψηλά,
το Βατικανό, τον Τίβερη και το Καστέλο ντι Σαν Άντζελο

και πολλά πολλά άλλα πράγματα, φτάνει εκείνη η άγια ώρα που φτάνουμε στην Αμερική. Μέσα μου πανηγυρίζω που είμαι ζωντανή μετά από τόσες ώρες πτήση (αφού φοβάμαι καλέ, τι θέλετε;), που δεν αποφάσισε κάνας περίεργος να πάμε στο Αυγατηγανιστάν αντί για την Αμερική, που δεν πέσαμε σε κακοκαιρία και να θέλω πάμπερς κάθε 1 ώρα και άλλα τέτοια συναφή.
Δοξάζω το Θεό και την Παναγία που επιτέλους φτάνει η άγια ώρα της προσγείωσης και αρχίζω ήδη να προσεύχομαι για το ταξίδι της επιστροφής.
Μία ώρα λοιπόν πριν φτάσουμε, αρχίζουν τα όργανα.

Μία ώρα λοιπόν πριν φτάσουμε, οι αεροσυνοδοί αποφασίζουν να μοιράσουν φυλλάδια που πρέπει να συμπληρώσουμε και να παραδώσουμε μόλις περάσουμε από το τελωνείο. Ρε μεγάλε -αρχίζουμε και βλαστημοκοπάμε με τον άντρα μου-…τι το δίνεις μία ώρα πριν φτάσουμε; Δώσ’ το εκεί 2-3 ώρες νωρίτερα να το μελετήσουμε. Εδώ ήθελες ένα 10λεπτο μόνο για να διαβάσεις το κατεβατό που σου ζητούσαν. Βάλε ότι μέσα στο φυλλάδιο ζητούσαν για πολλοστή φορά να συμπληρώσεις όνομα όπως γράφεται στο διαβατήριο, αριθμό διαβατηρίου, αριθμό βίζας κλπ κλπ, βάλε ότι αυτό θα το κάναμε επί 4 εμείς αφού είχαμε και τα παιδιά μας μαζί, πόση ώρα θέλαμε; Μας έπιασε ένας ψιλοπανικός να προλάβουμε...
Άλλο χαρτί έπρεπε να συμπληρώσουν οι επισκέπτες που έρχονταν από την Ελλάδα (και κάποιες άλλες χώρες), άλλο χαρτί οι επισκέπτες από κάποια άλλα κράτη (μέσα σ’ αυτά και η ΦΥΡΟΜ, σιγά μην την πω Μακεδονία...). Καλύτερα τους αντιμετώπιζαν αυτούς, έτσι για να ξέρετε...
Για πολλοστή φορά όπως ξαναείπα, έπρεπε να απαντήσεις σε ερωτήσεις του στυλ: πως σε λένε, που θα μείνεις, πόσο καιρό θα κάτσεις, που θα κάτσεις κλπ κλπ. Όλα αυτά, τα είχαμε απαντήσει όταν βγάλαμε τις βίζες, αλλά εδώ το παιχνίδι χόντραινε:
Τι κουβαλάς μαζί; (μια βόμβα αλλά δε θα το γράψω)
Είχες πρόσφατη επαφή με κατοικίδια; (έχω 6 γάτες, αμέτρητα γατσούλια και ένα σκύλο, αλλά ούτε αυτό θα στο γράψω)
Μήπως είχες κάποια μεταδοτική ασθένεια πρόσφατα; (είχα χλαμύδια αλλά έκατσα στο κρεβάτι και μου πέρασαν)
Τι ποσό κουβαλάς μαζί σου εις χρήμα; (τα γιεν πιάνονται;)
Αν έφερες κάτι πολύτιμο για δώρο πόσο έκανε; (έφερα κάτι διαμάντια αλλά είναι από το ορυχείο μου)
Κουβαλάς μαζί σου κάποιο τρόφιμο; (ναι τσίχλες Χίου, καραμέλες, μια μασημένη τσίχλα και 1.750 φέτα. Να τ’ αφήσω;)
Μήπως κουβαλάς μαζί σου σπόρους; (πασατέμπο για να περνάει η ώρα. Πιάνεται;)

Πολλές τέτοιες ερωτήσεις που φαίνεται ότι άρχισα να τις ξεχνάω όσο περνάει ο καιρός.
Από τις πολλές φορές που είχαμε απαντήσει, είχα αρχίσει να νευριάζω. Εκ των υστέρων βέβαια, σκεφτόμαστε και λέμε ότι πολύ καλά έκαναν και έκαναν τέτοιους ελέγχους και ότι αν έκαναν κι εδώ έναν παρόμοιο υποτυπώδη έλεγχο, δε θα ήταν η Ελλάδα το σκορποχώρι που είναι τώρα...Τέλος πάντων, καταφέραμε μέχρι να προσγειωθούμε να απαντήσουμε εις τετραπλούν. Ευτυχώς μας είχε προειδοποιήσει ένας φίλος που είχε πάει πριν λίγα χρόνια στην Αμερική γι’ αυτό το ερωτηματολόγιο: "Μην ξεχάστε να απαντήσετε, την κάτσατε. Θα σας κοιτάει ο υπάλληλος απαθέστατα χωρίς κανένα οίκτο και δε θα κάνει τίποτα για να σας βοηθήσει". (Μωρέ να δεις που στον ίδιο υπάλληλο πέσαμε…)
Και η Σοφία ευτυχώς με είχε προειδοποιήσει: "Μην πάρεις τίποτα φαγώσιμο μαζί σου αν δε θες να περάσεις 2-3 ώρες στο τελωνείο".
"Μα ούτε λίγη ρίγανη, λίγο αρωματικό αλατάκι, παστελάκι, μαντολατάκι";
"Τίποτα! Μου λέει. Θα στα κρατήσουν όλα στο τελωνείο". Και ευτυχώς που την άκουσα….

Έρχεται λοιπόν η άγια ώρα που πατάω το πόδι μου σ΄ αυτήν την ήπειρο. Συγκίνηση που τα καταφέραμε, συγκίνηση που θα βλέπαμε τους φίλους, το μωρό που θα βάφτιζα, που είχαμε κάνει ένα τόσο μεγάλο ταξίδι ήρεμα και ωραία…
Με το που πατάω το πόδι μου, ανοίγω το κινητό και στέλνω sms στη Σοφία:
-«Ζω! Ζω και είμαι εδώ»!
-Ωραία, μου λέει, θα τα πούμε σε λίγο...
Αμ που να ‘ξερε πόση ώρα θα έπαιρνε αυτό το λίγο...

Κατεβαίνουμε, μπαίνουμε σε μια αίθουσα και βλέπουμε μία ουράκλα….μα μία ουράκλα!!! Είχε 2 εισόδους: από δω τα εγχώρια, από δω τα αλλοδαπά. Πήγαμε στα αλλοδαπά….
Και καθόμαστε και περιμένουμε υπομονετικά τη σειρά μας...

Υπομονετικά θα περιμένετε κι εσείς τη συνέχεια αύριο, γιατί θα παραγίνει σεντόνι τούτο το ποστ...Η συνέχεια στο επόμενο...

16 comments:

  1. Συλλεκτικές εικόνες, γαργαλιστική περιγραφή!

    ReplyDelete
  2. Γλαφυρή, όπως πάντα. Περιμένω τη συνέχεια.
    Υ.Γ. Καθαρά τζάμια είχε το αεροπλάνο σας ;)

    ReplyDelete
  3. σας άφησες στο καλύτερο. ευτυχώς έχουμε και τις φωτογραφίες σου να μελετίσουμε μέχρι αύριο. πολύ όμορφες

    ReplyDelete
  4. Όλα αυτά που περιγράφεις είναι που με κάνουν να μη θέλω να πάω στις ΗΠΑ, αλλά ίσως και να πάω:)

    ReplyDelete
  5. μας έκοψες στο καλύτερο ή μου φάνηκε?
    η γέφυρα του Ρίου υπέροχη !

    ReplyDelete
  6. ψιλοπεριπέτεια ε?
    οι φωτό όλα τα λεφτα!

    ReplyDelete
  7. Deli,υπέροχες οι εικόνες σου,όπως όμορφος είναι και ο κόσμος από ψηλά!
    Επίσης η περιγραφή σου ανεπανάληπτη,όπως πάντα,απολαμβάνω να διαβάζω.

    Οι Αμερικάνοι είναι κολλημένοι μ΄αυτά που περιγράφεις,sorry Deli δεν τους πάω καθόλου.

    ReplyDelete
  8. Τώρα να πώ ότι καταλαβαίνω; Θα το πώ!!!!
    Τρελή βλακεία αυτά τα τελωνεία!!! Το λάδι μας βγάζουν!!

    ReplyDelete
  9. τι ομορφες αεροφωτογραφιες!!

    να σαι καλα!

    ReplyDelete
  10. Θα τολμούσαν να κατακρατήσουν εδώδιμα κι αποικιακά της μετρ της Μικρής Κουζίνας, τα καθίκια; Η ευκαιρία μου να γίνω τρομοκράτης.

    ( Το τρομοκράτης ετυμολογείται "το κράτος του τρόμου;!;! ) :-))

    Καληνύχτα. Περιμένουμε στην ουρά του τελωνείου εμείς, μέχρι το επόμενο ποστ.

    ReplyDelete
  11. Αχ να είσαι καλά καλή μου Κικί.
    Το διάβαζα και γέλαγα μέχρι
    που έγινε οικογενειακή σύναξη ξαφνικά για να μάθουν το γιατί.
    Τους το διάβασα και δεν μπορείς
    να φανταστείς το γέλιο που έπεσε.
    Πράγματι έτσι ακριβώς συμβαίνει.
    Είχα πρόσφατη εμπειρία
    και σε καταλαβαίνω απόλυτα.
    Δεν θα ξεχάσω τον μαύρο
    στον έλεγχο διαβατηρίων ,
    ( δεν είμαι ρατσίστρια ίσα ίσα ),
    που με κοίταξε αυστηρά και μου είπε
    να βάλω το δάχτυλο μου στο μηχανάκι
    για να πάρει αποτυπώματα
    λες και ήμουν γκάνξτερ.

    Αυτά και πολλά άλλα.
    Περιμένω τη συνέχεια.

    Καλό σου βράδυ.

    ReplyDelete
  12. Π.Κ., ευχαριστώ!

    Elie, merci! Καθαρά όχι εντελώς τα τζάμια, Θα κάνω παράπονα!

    Βαγγέλη, παραμεγάλωνε το ποστ!

    Λάκη να πας! Άκου με!

    Νατάσσα, μέχρι αύριο θα διαβάζατε καλέ!

    Μάγισσα, λίγο μωρέ...

    Ελένη, ναι. Έχουν χοντρό κόλλημα. Απλά κάνοντας όλα αυτά, πιστεύεις ότι ίσως προστατεύεσαι κι εσύ έμμεσα.

    Τρελοτουριστάκια, είμαι σίγουρη ότι με καταλαβαίνετε!

    Νηφάλια μέθη, ευχαριστω!

    Διονυσάκη μου θα με απαγάγεις να σου φτιάνω φλυκό σταφύλι; Χαχα! Φιλιά!

    Ζαφορά, ελπίζω να το διασκεδάσατε, χεχε! Α τα περάσατε κι εσείς ε; Ξέρεις λοιπόν...

    ReplyDelete
  13. Κι εμένα μου άρεσε πολύ η εικόνα της γέφυρας του Ρίου!!

    ReplyDelete
  14. Μα δεν είναι κουκλα η γέφυρα;;;

    ReplyDelete
  15. Αυγατηγανιστάν!!! ΧΑΧΑΧΑ!!! Ομολογώ ότι και εγώ αυτό θα σκεφτόμουν σε ένα τέτοιο ταξίδι...

    Αυτό το ερωτηματολόγιο δεν θυμίζει αυτά τα χαζά κουίζ στο facebook;

    ReplyDelete
  16. Αυτό και μόνο σε κάνει να αναρωτηθείς πιο βαθιά για το facebook Πέννυ...

    ReplyDelete