Κρόνμπεργκ Γερμανία

Συνέχεια από το προηγούμενο

Καλή Εβδομάδα

Δίνη

Νομίζω ότι ταιριάζει με τη σημερινή μέρα :-)))

Στας εξοχάς

Κι όμως είναι εδώ

Παρά τις τελευταίες βροχές και την ψυχρούλα που ξαναγύρισε, το καλοκαιράκι είναι εδώ. Ελπίζω να βελτιωθεί ο καιρός το πσκ και να περάσουμε όλοι καλά!

Πάνω απ' όλα το καθήκον

Δευτέρα, 1η Ιουνίου, ξυπνάς χαρούμενος να πας να κάνεις τις δουλειές σου. Χαρούμενος γιατί μπήκε το καλοκαίρι. Τα πουλάκια κελαηδούν, ο ήλιος λάμπει, η θάλασσα γυαλί. Πίνεις το καφεδάκι σου και πας να πάρεις το αμάξι σου να φύγεις. Και τότε, σου φεύγει το χαμόγελο από το στόμα, διότι πάνω στο αμάξι σου βρίσκεται μια κλήση. Τι; Πώς; Δεν ξέρεις τι έκανες; Διέπραξες μέγα σφάλμα κύριος! Πού ήσουν στις 12 και 1 λεπτό κύριος; Τι έκανες και δεν άλλαξες μεριά στο αμάξι σου στο δρόμο; Ήσουν με τις παντόφολες; Ήσουν με τα μπικουτί; Ήσουν με τσι μπυτζάμες; Κοιμόσουνα; Έκανες σεχ; (με χ παρακαλώ, όχι με ξ). Ό,τι κι αν έκανες, έπρεπε 12.01 να τσακιστείς και να πας να αλλάξεις θέση στο αμάξι σου, διοτι το όργανον την άλλη μέρα καραδοκεί. Γιατί κύριος δεν βγήκες να αλλάξεις θέση στ΄αμάξι; Φάε μια κλήση τώρα.

Δευτέρα πρωί, 11.30 σε κεντρικότατη οδό στο νησί, να σου δυο πιπίνια αμούστακα να γράφουν όλα τα αμάξια στη σειρά. Είχαν διαπράξει το έγκλημα που περιέγραψα παραπάνω. Μάλιστα φίλοι μου. Διότι, από τι κινδυνεύει η Ελλάδα σήμερα; Από κλέφτες; Από εμπόρους ναρκωτικών; Από UFO? Λάθος! Από τους οδηγούς που ξέχασαν το προηγούμενο βράδυ να αλλάξουν θέση στα αυτοκίνητά τους, αφού άλλαξε ο μήνας. Είναι το καινούριο παιχνίδι με το οποίο ασχολείται η αστυνομία τους τελευταίους μήνες εδώ. Πριν ένα μήνα, έπεσε θύμα ένας φίλος μου για το ίδο αμάρτημα. Εκείνου μάλιστα, του φέρθηκαν πιο ρατσιστικά. Δεν θα πω παραπάνω όμως γιατί δεν θέλει και το σέβομαι. Το γεγονός που σας περιέγραψα έγινε όντως σε κεντρικό δρόμο τη Δευτέρα. Σαν δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ...Μετά περιμένουμε να στρώσει ετούτος ο τόπος...

Εμένα όμως, μου έχει γεννηθεί μια σφοδρή επιθυμία τώρα. Τον επόμενο μήνα, 1η του μήνα, να δανειστώ κανα σαράβαλο και να πάω στον πιο στενό και πολυσύχναστο δρόμο που υπάρχει το νησί, στη Φωσκόλου ας πούμε και να βάλω το αμάξι μου στη σωστή μεριά (κατά το μήνα και τα όργανα), ενώ ΟΛΑ τα υπόλοιπα αμάξια θα είναι από την άλλη. Δεν θα μπορεί να περάσει κανένα αμάξι γιατί θα εμποδίζω, αλλά θα είμαι νόμιμη! Για λεωφορείο, φορτηγό, βαν κλπ, δεν το συζητάμε. Να αλλάξουν δρόμο. Για να δούμε τότε....Θα γράψουν όλους τους άλλους που είναι παράνομοι, ή θα πάρει κι εμένα η μπάλλα που θα είμαι από τη νόμιμη πλευρά;

Συνοδεύω το κείμενο με ανάλογη φωτό, για να δείτε τι ωραία που είναι η κίνηση εδώ το καλοκαίρι μήνα Αύγουστο. Κανένα όργανο βλέπετε;

Ανατολή

Καλοκαιρινή ανατολή, σαν αυτές που περιμένω να δω και φέτος...

Βραβείο φαντασίας και εδώ.

Η καλή μου Luna και η Big mama, μου έδωσαν βραβείο φαντασίας. Εγώ τώρα πρέπει με τη σειρά μου, να γράψω 5 πράγματα που με ωθούν στο να φωτογραφίζω και να ασχολούμαι με τη φωτογραφία και στη συνέχεια να απονέμω το βραβείο σε άλλους 5...

1) Μου αρέσει να φωτογραφίζω για να αποτυπώνω στιγμές αγαπημένες.

2) Φωτογράφιζα από μικρή με συμβατικές μηχανές, αλλά όχι με τη λόξα που έχω τώρα εδώ και μερικά χρόνια. Από τότε που άρχισα να φωτογραφίζω συστηματικά, έγινα πιο παρατηρητική και άρχισα να εκτιμώ περισσότερα όλα όσα έβλεπα γύρω μου.

3) Μου αρέσει να βλέπω παλιές φωτογραφίες...

4) Μου αρέσει να μαθαίνω νέες τεχνικές, αλλά δεν μου αρέσει να διαβάζω για να τα μάθω. Προτιμώ να τα μάθω με πειράματα ή κουβέντες με ανθρώπους που κι αυτοί πειραματίζονται.

5) Μου αρέσει να φωτογραφίζω γιατί με ξεκουράζει, είναι δημιουργικό, εξάπτει τη φαντασία μου και μου δίνει χαρά.

Και τώρα οι αποδέκτες. Θα προτιμήσω και μερικά νέα ιστολόγια ή νέους φίλους αυτή τη φορά.

Η Νέλλη γιατί είμαι σίγουρη ότι παίζει τέλεια μουσική.
Η Dana για τη φαντασία της και τον καταπληκτικό τρόπο που περιγράφει τα παλιά.
Η Ιωάννα για τις φανταστικές της αφηγήσεις και για τη δύναμη που κρύβει μέσα της. Ξέρει αυτή...
Ο Διονύσης και το σχολείο του για να δω αν είναι φαντασμένος!!! χαχα! Στην έφερα Διονύση! Χωρίς πλάκα τώρα. Το βραβείο το παίρνει το σχολείο σου για τα τόσα ευφάνταστα πράγματα που κάνετε!
Η Αγγελική για τη φαντασία της στα σκίτσα. Είναι ό,τι καλύτερο έχω δει!

Ομολογώ: έκλεψα!

Έκλεψα πάλι στιγμές από ανύποπτους ανθρώπους που χάζευαν το ηλιοβασίλεμα, καθώς φτάναμε στην Κυλλήνη.

Έκλεψα τη στιγμή που η ανύποπτη φωτογράφος αιχμαλώτιζε τον ήλιο στην κάμερά της.

Έκλεψα το χρώμα του ήλιου λίγο πριν βουτήξει στα νερά του Ιονίου!

Επιτέλους, είναι εδώ!!!

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

Λιλά!

Έμεινα με το στόμα ανοιχτό, χτες το πρωί περπατώντας στην Πάτρα, όταν είδα αυτά τα δέντρα! Σειρές από δέντρα, ανθισμένα με αυτά τα λιλά λουλουδάκια! Μα τι όμορφα που ήταν! Ο φωτισμός δεν ήταν καλός. Είχε συννεφιά χτες στην Πάτρα και δεν αποδίδεται η ομορφιά τους στις φωτό! Μου έκαναν εντύπωση γιατί δεν τα είχα ξαναδεί. Είτε δεν υπήρχαν παλιά, είτε έχω πάρα πολλά χρόνια να βρεθώ τέλος Μαΐου στην Πάτρα (όντως δεν πάω ποτέ τέλος Μαΐου στην Πάτρα). Πανέμορφα... Μόνο αυτό έχω να πω!

Στο δάσος;

Σαν δάσος...Μα είναι δάσος...Τόσο κοντά στην πόλη. Στο Λόγγο του Κομούτου!

ΑγαπημένοΤραγούδι

Η Αγγελική μου ζήτησε να πω το αγαπημένο μου τραγούδι. Μα υπάρχει περίπτωση να διαλέξω μόνο ένα; Ου δύσκολο!!!

Η μουσική είναι μέσα στη ζωή μου καθημερινά και με πολλούς τρόπους. Τραγούδια αγαπημένα πάρα πολλά. Ένα πολύ αγαπημένο είναι αυτό που πρότεινε η Αγγελική πχ ή το "Θα 'μαι κοντά σου" του Αλκίνοου Ιωαννίδη που άκουγα χτες.

Όταν μου ζητάει κάποιος να πω ένα αγαπημένο τραγούδι ή ταινία, παθαίνω black out και δεν θυμάμαι κανέναν τίτλο. Ευτυχώς δεν συνέβη τώρα. Αποφάσισα να πω το πρώτο αγαπημένο μου τραγούδι που θα μου 'ρχόταν στο μυαλό. Κι όπως έψαχνα στη μουσική βιβλιοθήκη του μυαλού μου, στο ράφι "αγαπημένα", σκόνταψα πάνω σε ένα από τα τραγούδια που έχω αγαπήσει πάρα πολύ.

"Τις θάλασσες σταμάτα".

Αγαπημένο μου τραγούδι για πολλούς λόγους. Για την αισθησιακή φωνή και τη μοναδική ερμηνεία της Ελένης Τσαλιγοπούλου. Για την καταπληκτική ορχήστρα νυκτών εγχόρδων του Θανάση Τσιπινάκη, πατρινού αξιολογότατου μουσικού. Για τους υπέροχους στίχους του επίσης πατρινού Διονύση Καρατζά, φιλόλογου στο λύκειο που πήγαινα. Για την τέλεια μουσική που έγραψε ο Γιώργος Ανδρέου. Γιατί ενώ δεν θυμάμαι στίχους απ' έξω, σ' αυτό θυμάμαι κάθε λέξη. Για όλα αυτά και για την ανατριχίλα που νιώθω ακούγοντας το τρέμολο του μαντολίνου, από την πρώτη στιγμή που αρχίζει το τραγούδι μέχρι που τελειώνει. Απολαύστε το μαζί μου...

Τις θάλασσες σταμάτα

Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Τραγούδι: Ελένη Τσαλιγοπούλου

Κόβω τις λέξεις μου μισές
Μήπως και αντέξουνε τη μοναξιά
Θέλω να πω τον πόνο μου
Κλείνω τα μάτια μου για δες
Να ταξιδέψουμε σαν τα πουλιά
Θέλω να πω τον πόνο μου

Αν μ' αγαπάς τις θάλασσες σταμάτα
Αν μ' αγαπάς στα σύννεφα περπάτα

Κόβω τις λέξεις μου μισές
Μήπως κι αντέξουνε την ερημιά
Θέλω να πω τον πόνο μου
Κλείνω τα μάτια μου αν θες
Να ανατείλουν μόνα τα κορμιά
Θέλω να πω τον πόνο μου

Προσκαλώ τη Νέλλη αν θέλει να μας πει ποιο είναι το αγαπημένο της τραγούδι...:-)))

Στο μπάνιο

Μισό λεπτό βρε παιδιά! Πετάγομαι στο μπάνιο να φρεσκαριστώ λίγο!

Ουφ! Τι ζέστη Θεέ μου! Τουλάχιστον εδώ μέσα έχει δροσιά! Ααααα....Εδώ θα μείνω! Δεν πάω πουθενά! Αχ...να πλύνω λίγο τα φτεράκια μου να δροσιστώ!

Ευτυχώς έχει και σαπούνι! Πάλι καλά! Ιιιιιιιιιιιιιιιι! Καλέ πώς με δείχνει έτσι αυτός o καθρέφτης; Είμαι εγώ ΤΟΣΟ χοντρή; Μα δεν τρώω τίποτα!!! Για να πάω από κοντά να δω πιο καλά!
Ουφ! Οφθαλμαπάτη ήταν. Με έδειχνε διπλή ο καθρέφτης! Μα είπα κι εγώ! Έχω κόψei τη γύρη το βράδυ, έχω μειώσει τις μερίδες γύρης στο μισό και θα με δείχνει πως πάχυνα....; Άλλο και τούτο!!!
Αχ...ας ρίξω ένα χτένισμα στις κεραιούλες μου κι ας πηγαίνω....

Γύρω από την Ακρόπολη

Αρχαίο Δίον