Άφησα την κόρη μου στο ξενοδοχείο που έδινε και ξεκίνησα τη βόλτα μου. Είχα ήδη αποφασίσει να γυρίσω σπίτι με τα πόδια, μια απόσταση όχι μεγάλη αλλά όχι και μικρή.
Ξεκίνησα από το λιμάνι. Στενοχωρήθηκα πριν λίγο καιρό, όταν περνώντας από το λιμάνι είδα ότι είχαν βάλει συρματοπλέγματα πάνω από τα κάγκελα του λιμανιού. Χιλιόμετρα από συρματοπλέγματα για να εμποδίζουν τυς μετανάστες που θέλουν να φύγουν να πηδάνε μέσα. Λυπάμαι. Για όλα λυπάμαι. Γι' αυτούς, για μας, για την τύχη τους, για την τύχη μας... Τεσπα...
Κατευθύνομαι προς το λιμάνι. Θυμόμουν ότι υπήρχε μια καφετέρια εκεί με έναν μικρό φάρο. Τζίφος. έχει γκρεμιστεί προ πολλού... Έβγαλα ήρεμες φωτογραφίες κοιτάζοντας απέναντι τη Στερεά Ελλάδα...
Απογοητευμένη που δεν υπήρχε ο φάρος, ξεκίνησα να φύγω. Τις βλέπετε τις σκάλες τέεεεεεεεεεεεεεερμα ψηλα στην Αγίου Νικολάου; Δεν τις βλέπετε; Θα τις δείτε σε λίγο..
Πρώτα περνάμε από την πλατεία Τριών Συμμάχων με το άνθινο ρολόι...
Σταματάω στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Έχει πανηγύρι. Γιορτάζει η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στα Σπάτα. Κάθε χρόνο πιστοί πηγαίνουν με τα πόδια στην εκκλησία που βρίσκεται 20-30 χλμ έξω από την Πάτρα. Χτες βράδυ που ήμουν στο λεωφορείο, πρόσεξα ότι πήγαιναν με τα πόδια πιστοί και κατάλαβα ότι γιόρταζε η εκκλησία. Άναψα ένα κεράκι και....
Τα βλέπετε; Ε...θα τα ανέβω! Κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ όσα χρόνια ζούσα εκεί και όσα χρόνια πηγαινοέρχομαι. Λένε πως είναι 199 αλλά εγώ μέτρησα 189. Πολύ πιθανό να έκανα λάθος γιατί σταματούσα να ξελαχανιάσω.
Και τώρα η θέα ανάποδα. Για δείτε που ήμουν λίγο πριν. Τέεεεεεεεεεεεεερμα στο λιμάνι...Και δεν έχω ανέβει ούτε τα μισά...
Προχώρησα δεξιά από τα στενάκια και βρέθηκα στο παλιό Νοσοκομείο της Πάτρας.
Λίγο παρακάτω, ο ναός του Παντοκράτορα...