Monday, February 25, 2008

Go Dimitris

Για τον Δημήτρη έχω μιλήσει ξανά στο μπλογκ μου, όταν ξεκίνησε πέρυσι τη 2η περιπλάνησή του. Ζηλεύω το Δημήτρη γι' αυτό που κάνει επειδή αντιπροσωπεύει για μένα και για πολλούς άλλους ένα όνειρο: Αυτό της περιπλάνησης στον κόσμο.

Ποιος αλήθεια δε θα ήθελε να γυρίσει τον κόσμο; Σε ποιον δεν αρέσουν τα ταξίδια;
Ποιος όμως είναι έτοιμος να αφήσει τη ζεστασιά του σπιτιού του για να φύγει μόνο με ένα σάκο; Ποιος πουλάει τα πάντα για να εξασφαλίσει τα εισιτήρια γι' αυτή την περιπλάνηση; Ποιος αφήνει την ασφάλεια του σπιτιού του, όχι για να πάει σε μέρη τουριστικά, με το άνετο ξενοδοχείο του και τις ανέσεις του, αλλά σε μέρη φτωχά, πολλές φορές επικίνδυνα; Χωρίς να ξέρεις που θα κοιμηθείς κάθε βράδυ, χωρίς να ξέρεις τι θα σου ξημερώσει, αν θα σε κλέψουν ή αν θα ζεις το επόμενο πρωί!

Αυτό έκανε και κάνει ο Δημήτρης. Πούλησε τα λιγοστά υπάρχοντά του και έφυγε. "Στα όνειρά μας δεν πρέπει να είμαστε φτωχοί", λέει ο Δημήτρης. Από άκρη σε άκρη της Γης ξεκίνησε να ψάχνει «χαμένους» Έλληνες. Χορηγούς όταν ξεκίνησε δεν είχε. Με δανεικά έφυγε. Ο κόσμος είναι αυτός που του δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσει.

Βρίσκεται στην 695η μέρα της περιπλάνησής του. Θυμάμαι πριν λίγες μέρες που διάβαζα στο site του, ότι αν κέρδιζε το φλουρί της βασιλόπιτας θα το εξαργύρωνε για ένα εισιτήριο.
Αν ειχα πολλά λεφτά. ειλικρινά θα του χάριζα έγω ένα εισητήριο αλέ ρετούρ. Ένα για να γυρίσει και να μας πει τις περιπέτειες του και ένα για να ξαναφύγει...

Ο κόσμος όπως σας είπα του δίνει δύναμη. Οι έλληνες που βρίσκει συχνά του λένε τα προβλήματά τους. Καμιά φορά μας λέει κι εκείνος τα δικά του. Υπάρχουν μερικές στιγμές που η κούραση και η πρόσκαιρη απογοήτευση μάλλον, τον λυγίζει. Εκείνες τις στιγμές (σπάνιες) είναι που τον πιάνει το παράπονο και το λέει σε μας που τον παρακολουθούμε.

"Ειλικρινά πολύ θα ήθελα να τους επισκεφτώ (κάποιους έλληνες εννοεί). Αλλά δυστυχώς οικονομικά πια αρχίζω να γονατίζω. Είναι κρίμα πάντως οι φωνές αυτών των ανθρώπων να μην καταγραφούν σε μια ιστορία ή σε μια βιντεοκασέτα. Πηγαίνω σε μέρη που δεν έχει πάει κανείς Έλληνας δημοσιογράφος και καταγράφω μοναδικές ιστορίες. Είναι η πρώτη φορά που με πιάνει το άδικο, η ΕΡΤ να ξοδεύει τόσα χρήματα άσκοπα και να μην έχει ούτε μια μικρή συνεργασία σε αυτή την προσπάθεια. Δεν με ενδιαφέρει αν θα εργαστώ εκεί ή όχι. Αλλά είναι το. . . γαμώτο"

Έχουμε ανταλλάξει μερικά emails από πέρυσι. Του έστειλα mail πριν λίγες μέρες λέγοντάς του ότι ήθελα να κάνω κάτι γι’ αυτόν. Να τον βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ. Να ακουστεί η φωνή του παντού, μήπως βρει κι άλλους υποστηριχτές. Δε ζήτησε τίποτα. Το μόνο που είπε ήταν ότι το mail μου τον ενθάρρυνε να συνεχίσει. Το μόνο που μου είπε (για τη βοήθεια που του πρότεινα), ήταν ότι σύντομα θα βάλει google ads και με κάθε κλικ πάνω στις διαφημίσεις ίσως εξασφαλίσει μερικά χρήματα (για όποιον δεν ξέρει, οι διαφημίσεις google προσφέρουν 2-3 cents με κάθε κλικάρισμα που κάνουμε στον ιδιοκτήτη του site).

Εγώ λοιπόν, από την πλευρά μου κάνω αυτό που μπορώ. Ανεβάζω αυτό το ποστ εδώ και στο Hyngry for Life, γιατί κι ο Δημήτρης είναι πεινασμένος για ζωή (και συχνά μάλιστα μας αναφέρει όχι μόνο την ιστορία του κάθε τόπου αλλά και για τα εδέσματά του), με την ελπίδα να βρει ο Δημήτρης παραπάνω υποστηρικτές. Αν κάποιος ενδιαφέρεται να τον βοηθήσει με οποιοδήποτε τρόπο, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του μέσω του site του (ή αν θέλει να του δώσω το email του). Την πρωτοβουλία αυτή την παίρνω από μόνη μου. Ο Δημήτρης, μάλλον θα το μάθει on line. Ελπίζω να μην τον πειράξει.
Εκείνο που επίσης θα κάνω, είναι να μπαίνω καθημερινά στη σελίδα του (που ούτως ή άλλως το κάνω) και να κάνω κλικ στις διαφημίσεις από τη στιγμή που θα μπουν, για να εξοικονομήσει χρήματα για τα ταξίδια του.

Τέλος, εύχομαι να γίνει μια μέρα πραγματικότητα και για μένα το μότο του: "Το ταξίδι συνεχίζεται. Πάρε ένα σάκο κι έλα". Μακάρι κάποτε να καταφέρω κι εγώ να τον ακολουθήσω για λίγες μέρες όπως έκαναν πολλοί έλληνες και ξένοι ως τώρα.

Το ταξίδι συνεχίζεται,
πάρε ένα σάκο κι έλα. . .

Φωτό από την αγαπημένη μας Μπόχαλη

10 comments:

  1. όταν το ταξίδι από αναψυχή γίνεται στάση ζωής! Ένας σύγχρονος Οδυσσέας θα έλεγα!

    Οι φωτογραφίες από την ανατολή της προηγούμενης ανάρτησης......

    ReplyDelete
  2. συγκινητικο το κειμενο για τον Δημητρη. μηπως να μαζεψουμε υπογραφες και να απευθυνθούμε στο travel channel? για χορηγό λεω. μπορούμε να το ψαξουμε?
    τωρα με εβαλες και μενα στην "μπριζα". μα είναι κριμα τετοιες προσπαθειες να μην επιχορηγουνται. αλλα τα λεφτα τρωγονται απο τους εχοντες και κατεχοντες την εξουσια. να εξασφαλισουν και τα δισεγγονα τους.
    τα ΡΕΜΑΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
    (αντε τωρα γιατι τα πηρα στο κρανιο)
    φιλακια κικιτσα και καλη βδομαδα.

    ReplyDelete
  3. Συγκινητικό, όντως...

    ΥΓ: Με τόσα πόστ κάθε μέρα, στο τέλος πρέπει να προσλάβω έναν υπάλληλο να σε παρακολουθεί!

    ReplyDelete
  4. Πρώτον! Παρά τις ενστάσεις σου, γράφεις ωραίες εκθέσεις!

    Δεύτερον! Η ιστορία του Δημήτρη όλους, είμαι σίγουρος, μάς εξιτάρει!

    Τρίτον! Σε φαντάζομαι συνοδοιπόρο του ανά τον Κόσμο, με φωτομηχανές, μπαταρίες επαναφορτιζόμενες και όλα τα συναφή! Ωρέ μάνα μου!!!!!!

    ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ: Αρίστευσες (τελικά κι εσύ) στο επαναληπτικό τεστάτι!
    20 με τόνο!!!!!!!! Συγχαρητήρια!!!

    ReplyDelete
  5. Διατηρώ κι εγώ μια υποτυπώδη επικοινωνία με τον Δημήτρη και έχω γράψει κατ επανάληψη για το ταξίδι του. Μάλιστα ανακαλύψαμε και μια χαμένη οικογένεια μικρασιατών συμπατριωτών μας στη Κούβα.

    Ισως θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε μια ανάλογη καμπάνια υποστήριξης για την εξέυρεση χορηγών κλπ μέσα από τα μπλογκς.

    ReplyDelete
  6. Ηλιογράφε, σύγχρονος Οδυσσέας...ναι.
    Ευχαριστώ

    Αλίκη δεν ξέρω. Αυτό πυ μπορούσα να κάνω έκανα. Αν το πάμε και παραπέρα...γιατί όχι;

    Κωνσταντίνε, έτυχε, έτυχε...

    Π.Κ., δε γράφω καλά καλέ! Άσε που δεν κάνω πρσχέδια (τι κακή συνήθεια...) Σπάνια κάνω. Αρχίζω εκεί να γράφω και πάει...Κατευθείαν στο ποστ!
    Μερσί για το 20αρι!

    Εχειςμήνυμα, μακάρι. Η διαφμήμιση είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθουν τον Δημήτρη. Ας κάνει ο καθένας λοιπόν ο,τι μπορει.

    ReplyDelete
  7. Το είχα δει το site πριν κάνα χρόνο και μετά το ξέχασα :(
    Ευχαριστώ για την υπενθύμιση :))

    ReplyDelete
  8. δυο ταξιδια σημαντικα κανει αυτος ο ανθρωπος...ενα να γνωρισει τον πλανητη κι ενα ταυτοχρονο στον εσωτερικο του κοσμο πιστευω...
    η γνωση και η σοφια που θα εχει αποκομοισει στο τελος θα ειναι αξιοσημειωτη!
    champion στο ειδος του...

    ReplyDelete
  9. Θα συμφωνήσω απόλυτα με την una mama. Στο μακρύ ταξίδι που ξεκίνησε ο αγαπητός Δημήτρης, οι πρώτες περιοχές που χρειάστηκε να εξερευνήσει, ήταν σίγουρα ο εαυτός και τα όρια του και μετά όλες οι υπόλοιπες. Αξίζει οπωσδήποτε λοιπόν, τη συμπαρασταση μας.

    ReplyDelete
  10. Confused, παρακαλώ!

    Μάμα, Δημήτρη, έτσι είναι. Σ΄αυτά τα ταξίδια πρώτα βρίσκεις τον εαυτό σου και μετά τους άλλους!

    ReplyDelete